ใกล้หมดแล้วกับชัวิตนิสิตป.ตรีของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ยิ่งใกล้จบก้อยิ่งรักมหาวิทยาลัยแห่งนี้มากขึ้น

ยิ่งคิดถึงวันเก่าๆสถานที่เก่าๆที่นี่

หลายวันก่อนไปนั่งเอาขนมปังไปให้ปลา เต่า กระรอก และตะพาบที่สระน้ำ

ยิ่งทำให้รักจุฬาฯมากขึ้นไปอีก

ศุกร์ที่ 2 ก้อมีปัจฉิมนิเทศน์แล้ว

ไม่อยากจากจุฬาฯไปเลย

 

ตอนนี้ที่เราอัพเราอยู่ที่ไร่สุวรรณที่โคราช

งงอ่ะดิ...ที่นี่เด๋วนี้พัฒนามีเน็ตแล้วววว

โปรเจคตอนนี้ใกล้เส็ดแล้ว

ผลออกหมดแล้วเหลือมานั่งสรุปเท่านั้น

ยิ่งทำให้รู้สึกว่าจะจบ

จบชีวิตนะเพราะช่วงนี้งานเยอะเหลือเกิน

 

วันที่ 5 ต้องส่งบทคัดย่อ ภาษาไทยของโปรเจค เตรียมนำเสนอวันที่ 10 ในการสอบโปรเจครวมของภาค

วันที่ 9 ต้องส่งบทคัดย่อ ภาษาอังกิดของโปรเจค เตรียมเป็นตัวแทนภาคไปนำเสนอที่ม.มหิดล

วันที่ 10 สอบโปรเจครวมของภาค

วันที่ 14 ฉลองวาเลนไทน์ด้วยการเป็นตัวแทนภาคไปนำเสนอโปรเจคที่มหิดล

วันที่ 15 ต้องส่งเปเปอร์โปรเจค 2 หน้า เป็นอังกิดให้คณะเพื่อเตรียมนำเสนอกะคณะในเดือนมีนา

 

นี่แค่เรื่องโปรเจคนะเนี่ย 555

ยังมีอ.วรวุทธนัดเรียนเพิ่มในวันเสาที่ 3 วิชา Molecular Genetics

วันเดียวกันนี้มีประชุม ATOM GAMES กะมหาลัยอื่นๆ

และงานอีกหมื่นแสนมากมาย

 

มาพุดเรื่องอนาคตกันต่อ

ตอนนี้เราคงจะจบเป็นที่1ใน5ของสาขาวิชามั้ง

เราอยากต่อโท

แต่มีเงื่อนไขว่าต้องมีทุนเท่านั้น

เพราะที่ผ่านมาเราไม่เคยขอตังที่บ้านมาเรียนอยู่แล้วเพราะที่บ้านเราไม่มีให้

ตอนนี้เราสมัครป.โทของที่ภาคแบบพิเศษอยู่ (เกรดเกิน 3 CUTEP 450 ซึ่งผ่านหมดแล้ว)

มีโอกาสสุงที่จะได้ทุน 72 พรรษาปีละ 110000 บาท

คงรอดตายมั้ง
และัยังสมัครของสถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ภาคอินเตอร์

ซึ่งรอเรียกไปสัมภาษณ์อยู่ ถ้าได้คงจะได้เรียนฟรีและเงินเดือนอีกเดือนละ 7000 บาท

แต่ต้องไปสอบ CUTEP ใหม่ให้ได้ 500 (จะได้มั้ย?)

ยังมีแอบหวังทุนของpanasonic

ถ้าได้ทุนนี้คงรุ่งที่สุดเพราะจะไปต่อโทที่ญี่ปุ่น

และถ้ามีทุนอื่นเข้ามาคงสมัครอีก 555

และยังมีอีกทางเลือกคือที่ไร่สุวรรณเสนองานผุ้ช่วยวิจัยมาให้

เดือนละ 8000 มีบ้านพักให้

แต่ต้องอยู่ไกลจากแม่ คนที่บ้่าน น้องสาวทุกคน และทุกคนที่เรารัก

แถมไม่ได้ช่วยอารายที่บ้านอีก

แต่มีโอกาสรุ่งในหน้าที่การงานและการเรียนต่อ

 

น่าเครียดมะว่าจะเลือกอันไหน

เราคงหาทางเรียนต่อก่อน

ส่วนทำงานคือทางเลือกสุดท้ายและท้ายสุด

เพราะเรายังรักเรียนอยู่

แต่ก้อไม่อยากเรียนที่จุฬาฯ

ไม่รู้สิทำไมนะถึงรู้สึกว่าตอนนี้จุฬาฯและที่เรียนในประเทศนี้มันเล็กเกินๆไปแล้วสำหรับเรา

ยังไงก้อคงจะหาทางสู้ต่อไป

 

ถึงครายบางคนที่รู้ตัวนะ เรายังหวังว่าจะได้ดูแลคุณอยู่ ไงก้อติดต่อโทรมาคุยกันบ้าง

เราผิดเองแหละ และตั้งใจที่จะทำให้เกลียดเรา เราคงทำสำเร็จมั้ง

 

กุ๊กและเปียอ่านข้อความข้างล่างด้วย

 

LHRR ZMC KNUD XNT RN LTBG

 

หวังว่าคงอ่านออกนะ กุ๊กแปลงใหม่ว่าfuture to the back จะอ่านออกเอง