| Fergy's profilePoPcOrNPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
November 21 For someone คงรู้ตัวนะว่าเขียนถึงใครนั่งรอวันใหม่เพื่ออัพสเปซนี้
ก่อนอื่นต้องบอกว่าสุขสันต์วันเกิดก่อนสินะ คิดอะไรก้อขอให้สมหวังทุกๆอย่างละกัน และก้อขอบคุณด้วยที่เข้ามาอ่านspaceนี้
เริ่มแรกต้องขอเคลียก่อนนะว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพี่กะเรา จะพูดยังไงดีล่ะมันเป็นเรื่องของความคาดหวังและความต้องการที่มากเกินไปของพี่เอง จนทำให้ถ้าจะมองก้อมองว่าพี่เปลี่ยนไป ไม่รู้ว่าคิดหรือป่าวว่าพี่โกดเราเรื่องอะไร จะบอกว่าจิงๆแล้วไม่เคยโกดเลยซักนิด แต่ตอนนั้นมันเกิดอาการน้อยใจ ยิ่งเปนพี่แล้วอาการนี้มันจะมากกว่าคนทั่วไปมั้ง (คาดว่าเปนเพราะความแก่ และต่อไปหัวพี่คงจะล้าน) ตอนนั้นน้อยใจในหลายๆเรื่องโดยเฉพาะเรื่องละครเวที พี่รู้ตัวแหละว่าพี่ไม่สำคัญมากนักสำหรับ ญ ซักคน แต่คงเปนเพราะเราใกล้ชิดกันมากๆ ณ ตอนนั้นจึงทำให้พี่รู้สึกว่าตัวเองเปนคนสำคัญสำหรับเรา แต่พอเกิดเหตุหลายๆเรื่อง บางครั้งเรานัดกัน แต่สุดถ้าก้อเลือกไปกะเพื่อนบ้าง มันเลยเกิดอาการน้อยใจนี้เกิดขึ้น เราที่เงียบไปเพราะต้องการ...ต้องการให้ใครคนนึง...สนใจ คนๆนั้นคือ...เรา บางอย่างที่พี่อยากให้เราทำแต่เราก้อไม่ได้ทำให้โดยเฉพาะเรื่องบ้านรับน้อง พี่บอกได้เลยว่าเรื่องนั้นไม่ช่ายเรื่องที่พี่โกดเราเลยซักนิดเดียว อาจจะมีน้อยใจมั้ง ณ ตอนนั้นแต่มันไม่ช่ายประเด็นไรหนักหนา บางเรื่องที่เรายังไม่รู้จักพี่คือเวลาพี่เปลี่ยนไป จิงๆพี่ไม่ได้เปลี่ยนไปหรอกนะ พี่รู้ตัวแหละ...เพราะตอนนั้นพี่แค่อยากให้เราสนใจพี่ เข้ามาคุยมาถามพี่เท่านั้นเอง แต่มันไม่ได้เกิดขึ้น....เห้อออออ
มีเรื่องจะบอกจะเล่าให้ฟัง วันที่ 6 พฤศจิกายน 2550 วันนั้นเป็นวันที่สองที่พี่ได้เข้าคุมแลป Gen Bio II วันนั้นเป็นวันที่ตื่นเต้นมากแต่คงน้อยกว่าวันก่อนหน้านั้นที่เข้าคุมแลปครั้งแรก ประกอบกับความมั่นใจที่มากขึ้นมาเพราะได้ความรู้แล้วจากเซคชั่นเมื่อวาน ยังจำวันนั้นได้ดีว่าได้เดินเข้าห้องไปแล้วนั่งคุยกะอาจารย์สร้อยนภา เรื่องการที่ทำทำ TA ตอนนั้นอาจารย์พงษ์กะลังพูดอยู่ก้อได้ยินเสียงน้องๆหัวเราะก้อเลยเงยหน้าขึ้นมา ในจังหวะนั้นพอดีเราก้อกำลังยิ้มมองมาข้างหน้า ตรงที่พี่นั่งพอดี นั่นเปนครั้งที่สองในชีวิตที่รู้สึกว่า ตกหลุมรักเลยทีเดียว แต่ก้อไม่ได้คิดอะไรมากมายเพราะคิดว่ายังไงมันก้อไม่ได้ จนกระทั่งวันนึง (ขอโทดทีวันนั้นจำวันที่ไม่ได้จิงๆ) วันนั้นเหมือนๆพี่จะมาสายรีบมายังจำได้ว่ากระโดดขึ้นเรือตอนเรือออกไปแล้ว ระหว่างที่อยู่กลางแม่น้ำเจ้าพระยาพี่ก้อมองไปรอบเรือตาปกติ ก้อได้เหนหนังสือเล่มสีชมพูเล่มนึงก้อจำได้ว่าเปนหนังสือแลปที่คุมนี่นา เลยมองหน้าปรากดว่าเปน...เรา อยากจะบอกว่าดีใจโคตรๆยังจำได้วันนั้นวิ่งตามไปข้างหลังแล้วแซวว่า สายแล้วนะ แล้วเราก้อนั่งรถสาย 187 มาด้วยกัน หลังจากเก็บควิซวันนั้นเลยแอบมองชื่อเราในควิช โอ้วชื่อน่ารักจัง นั่นเปนจุดเริ่มต้นจิงๆ หลังจากนั้นเราก้อแอดไฮไฟว์มา แล้วก้อได้คุยเอ็มกัน จนกระทั่งได้คุยโทรสับกัน วันที่ 19 กุมภาพันธ์ เปนวันที่ดีที่สุดในปีนี้จนถึงทุกวันนี้ เราได้คุยโทรสับกันถึงแม้ว่าจะเปนการคุยเรื่องเนื้อหาวิชาที่หนูจะสอบก้อเหอะ หลังจากนั้นก้อเป็นการเริ่มคุยโทรสับกันทุกวัน ทุกวัน จนกระทั่งเปนความเคยชินที่จะได้ยินเสียงกันทุกวัน วันนึงเราหยุดเพื่อเตรียมสอบแคลหรือฟิเนี่ยแหละ พี่รู้ว่าเราเครียด จะได้มั้ยพี่ส่งอะไรไปให้ ดีใจมากที่ทำให้เราหายเครียดมีความสุขมาได้หน่อยนึง หลังจากนั้นก้อเริ่มได้มา ม ด้วยกัน รวมทั้งได้แอบมารับเราเรื่อยๆโดยใช้เหตุผลว่า มาหาเพื่อน ทั้งๆที่มีซะที่ไหน ช่วงนึงเรากลับไปสอบเอนท์พี่ก้อเหงามากมาย จากเหตุการณ์ทั้งหมดทำให้เราเริ่มสนิทกันมากขึ้น จนแอดกันเปนท๊อปเฟรนในไฮไฟว์ รวมถึงการที่พี่ได้รู้ทัน (ไม่ช่ายรู้ใจ) เราในหลายๆเรื่อง ที่เขียนมาไม่ได้มีไรหรอกนะ จะบอกว่าช่วงนั้นเป็นช่วงที่ดีที่สุดของปีนี้จิงๆ
ขอบคุณมากมายสำหรับเวลาดีๆเหล่านั้นที่ทำให้พี่มีความสุขมากอย่างไม่เคยมีมาก่อน ขอบคุณมากมายสำหรับคุณหัวโตที่ให้มา แน่นอนมันยังอยู่และพี่ก้อกอดและมองมันทุกวัน ขอบคุณมากมายสำหรับชื่อลูกสาวพี่ ปู่นปู๊ดดดดด น่ารักมากมาย ขอบคุณมากมายที่ทำให้รู้ว่าการที่ได้ทำไรทุกอย่างเพื่อใครคนนึงมีความสุขแค่ไหน ขอบคุณมากมายกับทุกวันที่เราได้อยู่ด้วยกันไป ม ด้วยกัน ขอบคุณมากมายกับการเป็นห่วงกันและกันที่ต้องโทรบอกกันว่าถึงบ้านแล้วนะ ขอบคุณมากมายที่ทำให้พี่รู้สึกว่ามีคนห่วงเราจนน้ำตาไหลในวันนั้นที่พี่บอกจะออกจาก ม แล้วตอนบ่ายสามแต่ห้าโมงแล้วยังไม่ถึงบ้านแล้วเราโทรมาถาม ขอบคุณมากมายที่ทำให้พี่เป็นคนรักสัตว์มากขึ้นโดยเฉพาะน้องหมาที่พี่ไม่ชอบจนถึงขนาดเด๋วนี้ต้องมองหาและลูปหัวน้องหมาที่คลองสานทุกครั้ง ขอบคุณมากมายที่ทำให้พี่ต้องไปยืนเล่นกะน้องหมาที่ตลาดนัดเป็นเวลาไม่ต่ำว่าสิบนาทีทุกวันศุกร์ ขอบคุณมากมายกับทุกอย่างที่ทำให้เราได้เจอกัน
สงสัยมะว่าทำไมอยู่ๆถึงมาเขียนยืดยาวขนาดนี้ เหตุผลแรกก้อคงเป็นเพราะวันเกิดเรา และอยากเคลียเรื่องในใจให้หมดจะได้สบายใจ เหตุผลต่อๆมาเป็นเพราะว่าสามสี่อาทิตย์ที่ผ่านมามีเรื่องต่างๆมากมายทำให้พี่คิดถึงเรามากกว่าทุกๆวัน ไม่ว่าจะเปน fwd mail เรื่องความรักกะรองเท้า เรื่องน้องหมา เรื่องที่ได้สอนแลปเราอีกครั้ง เรื่องอะไรอีกมากมายที่มันเปน abstract ที่ไม่รู้จะอธิบายยังไง มันทำให้พี่นึกถึงเรามากกว่าในทุกๆวัน (ถึงแม้ว่าจะไม่ได้คุยกันแล้วไม่ได้หมายถึงว่าพี่จะไม่ได้ไม่คิดถึงนะ) เฮ้ออไม่รู้ว่าอยู่ในอารมณ์ไหนเหมือนกัน
ยังมีอีกหลายเรืองนักที่อยากจะบอกอยากจะคุยกัน แต่ ณ ตอนนั้นเขียนออกมาได้แค่นี้ ขอโทดที่ไม่ได้บอกด้วยปากตัวเอง อาจจะเป็นเพราะพี่ไม่กล้า ปอดแหกมั้ง
สุดท้ายนี้ก้อขอให้มีความสุขตลอดไปอีกครั้งนึงนะ ขอบคุณมากมายอีกครั้งที่อ่านจนจบ ของขวัญจะตามมาทหลังนะ แล้วก้อหวังว่าจะอ่านข้างล่างออกนะ
Ibwf b ojdf ebz. Ibqqz Cjsuiebz.
Jg J ibwf bopuifs dibohf, J xpo’s ep uif tbnf njtubmft bhbjo.
Njtt zpv Gspn Q’ Qpq November 20 จิตตกIt seem I stand alone in the dark.
No one are ready stand with me
and no one want me. November 17 I can only wait, I can only hopeI live in the busy city but I feel ... feel lonely
This is the worst period in my life.
I used to stay with someone.
I used to wait someone for have lunch.
I used to go to everywhere with someone.
I used to take care someone all time.
2 week ago everything has been changed.
I didn't know why? How?
Every habitude is changed.
It let me...feel...badddddddddd.
I can only hope everything is come back.
I can only wait everything is come back specially...you.
I can only hope you see everything I did.
I can only wait the day that I do everything for you again.
Today my life is in the blue.
I feel lonely in the busy world.
Nobody cares for me.
Nobody stands beside me.
Nobody wants me and nobody loves...me.
If only you will come back.
If only you stand beside me.
If only you loved me.
The waste of my life will out of the blue. November 13 ขอโทดที่ต้องการมากเกินไปนั่งรอให้ถึงวันใหม่เพื่อที่จะอัพเรื่องนี้ อยากจะบอกว่ารู้สึกน้อยใจ รู้สึกแย่มากๆ คงเพราะอยากเปนคนสำคัญที่คิดถึงก่อนใครเค้าบ้าง แต่ก้อต้องขอโทดจิงๆแล้วที่รู้สึกแบบนี้ ก้อเพราะความต้องการ ความคาดหวังที่จะเปนคนสำคัญบ้าง เท่านั้นเอง แต่มันคงขอมากเกินไป ขอโทดจิงๆ November 12 ปล่อยมันออกจากชีวิตบ้าง ชีวิตที่ผ่านมา เฮ้อออออ เรื่องเครียดๆๆๆเยอะเหลือเกิน ยิ่งประกอบการที่เราเปนคนคิดมากอยู่ ยิ่งเข้าไปใหญ่ หลับตาฝันเหนถั่วออกดอกสีขาว ทั้งๆที่อยากได้สีม่วง สะดุ้งตื่นมากลางดึกแล้วก้อนอนไม่หลับอีกเลยเพราะเครียด ฝันว่าได้เดินจูงมือสวีทหวานแหววกะคนบางคน มันก้อได้แค่ฝัน สัปดาที่แล้วงานหนักเหลือเกิน ประกอบกับการที่คิดเรื่องเครียดๆพวกนี้ ทำให้เราดูโทรมไปโดยไม่รู้ตัว หน้าตาอิดโรย ผมเผ้ารุงรัง หนวดเครายาวไม่โกน ไม่รู้สึกตัวเลยจนเปียเพื่อนรักคนสวยมาพูดตอนกินข้าวกลางวันด้วยกันเมื่อวันจันทร์ วันนั้นกลับถึงบ้านส่องกระจกดูสารรูปที่ดูไม่ได้ของตัวเอง ก้อเป็นตามนั้นจิงๆ นั่งอ่านเวปอ่านหนังสือไปๆมาๆจนคิดได้ว่า เราควรจะปล่อยวางมันลงๆไปบ้างสำหรับบางเรื่องที่มันทำให้ทุกข์ใจ กลับมาดูแลตัวเองมากขึ้น สดใสมากขึ้น ทิ้งไปเลยเรื่องแย่ๆ เช่นเรื่องของพวกหาเรื่องเราในภาค เรื่องภายในบ้าน รวมทั้งเรื่องคนๆนั้น ขอปลดมันทิ้งจากหัวใจและความคิด เหลือแค่เรื่องThesisนี่แหละที่จะปลดไม่ได้จิงๆ ถ้าเรียนไม่จบก้ต้องเป็นหนี้มหาวิทยาลัยที่ให้ทุนมาสองแสนบาท แต่ต้องใช้ค่าเทอมอีกต่ำก้อห้าหมื่นกว่าบาทที่ต้องหาเปนทุนเพื่อไม่ให้เป็นหนี้ เหนื่อยใจจิงๆทำไรแล้วไม่คืบหน้าดังใจหวัง แต่ยังมีเรื่องดีๆเกิดขึ้น เมื่อวันสุกได้ไปงานวัดนิติมา ได้เจอแพท พิ้งกี้ เก้ มุก จ๋อม เม คิ่น แจน โอม หนุ่ม ต้น น้องๆบ้านที่น่ารักของเรา ทำให้เรามีความสุขและกำลังใจมากขึ้นเลยทีเดียว อยากอยู่กันอย่างงี้ต่อไปจัง แปลกนะไม่ได้กลับบ้านคนเดียวมานานมากเพราะต้องกลับกับที่รัก พอที่รักเข้าสู่โหมดอะไรไม่รู้ก้อต้องเหงากลับคนเดียว แต่วันนั้นได้กลับกะแพทรู้สึกดีมากๆๆไงบอกไม่ถูก ตอนนี้ความคิดภาระปลดมันออกไปได้บ้างแล้วก้อดีขึ้น ต่อไปเหลือแค่พยายามๆๆๆๆๆทำให้สิ่งที่เราต้องการสำริดผล สู้โว้ยยย ปล อยากมีคนไปลอยกระทงด้วยจังวันนี้ เฮ้อออออ November 09 สิ่งที่เหมือนกันระหว่างความรักกะ thesis ช่วงนี้บ้าฮะ ไม่มีเวลาแต่อยากอ่านมังกรหยก เลยไปเช่าการ์ตูนมังกรหยก ตอน จอมยุทธล่าอินทรี (ภาคแรกอ่ะฮะ ก๊วยเจ๋งกะอึ้งย้ง) มาอ่าน อ่านถึงเล่มห้า ที่ปกหลังของเล่มมีกลอนบทนึงฮะ ซึ่งให้ความรู้สึกเหมือนเรื่องความรักแะลThesisของกระผมตอนนี้เลย ทุ่งหญ้าขจี เกล็ดหิมะค้างดุจหิมะ มองเห็นคู่ใจ อยู่อีกฟากฝั่ง ครั้นจะตาม อุปสรรคมากมาย ครั้นจะปล่อย กลับปรากฎใกล้ถึงกลางน้ำ คงเข้าใจกันนะฮะ November 04 เบื่อ..."เป็นไร" "เบื่อ..." "เบื่ออะไร" "ไม่รู้" อืมนะ อยากพูดออกไปว่าเปนห่วงนะ เหมือนอยากอยู่คนเดียว ไม่ยุ่งกะใคร เข้าใจนะ แต่โดยนิสัยเราจะไม่ให้เราห่วงหรือถามก้อไม่ได้ นั่งเงียบๆไม่พูดไม่จากะใคร เหมือนมีเรื่องไม่สบายใจอยู่ อะไรหรอ มีปัญหากะที่บ้านรึป่าว หรือว่าเพื่อนที่อยากให้อยู่ด้วยไม่อยู้ด้วยตอนวันเกิด หรือว่างานเยอะ หรือว่าเครียดเรื่องกะลังจะสอบProposal ไม่บอกจะรู้ไหม หรือรำคาญกัน เพราะช่วงนี้ทุกๆอย่างเปลี่ยนไป จะยังไงก้อแล้วแต่จะไม่ให้ห่วงจะไม่ให้พูดไม่ได้หรอกนะ อยากอยู่เหมือนกันนั่งเงียบๆอยู่ข้างๆ แต่ไม่อยากเหนเครียดเลยอดเล่นด้วยไม่ได้ สุดท้ายกะดูหงุดหงิดเพิ่มขึ้น เอาเปนว่า ถ้าคิดว่าสู้อยู่คนเดียว บอกได้เลยไม่ช่ายเลย ยังมีคนอื่นห่วงอีกมากมาย ถ้าคิดถึงใครไม่ออก คนๆนี้ไง...ที่ห่วง November 02 อุบัติเหตุป๊อป แม่ทำของไปตกบนหลังคาปีนไปเก็บให้หน่อย
ไอ้เราก้อเปนแค่ผู้ชายตัวใหญคนนึง
ไอ้เรื่องปีนป่ายไม่มีความสามารถด้านนี้จิงๆ
ขึ้นไปไม่มีปัญหา แต่ขาลง หย่อนตัวลงมา
เวงไม่มีอะไรให้เหยียบ เลยพลัดตกเลยยยยยย
ยังดีที่การทรงตัวดีเลยลงมายืนเต็มลองเท้าแต่...
มองไปที่แขนขวา โอ้ววววววไปพาดอยู่บนสังกะสี
เอาลงมาดูอะรายขาวๆๆแล้วตามด้วยเลือดสีแดงออกมา
มองไปดุตรงสังกะสีเมื่อไหร่ โอ้ววววหนังครับพี่น้องคาอยู่เลยยย
ยังดีแผลไม่ลึกแค่หนังเปิดเหนเนื้อขาวๆๆ ห้ามเลือดกันพัลวัน
แต่พูดจิงๆๆๆไม่มีความรุ้สึกเจ็บเลยยยย แค่แปล๊บๆที่แผลเล็กน้อย
วันนี้ไป ม โดยพันผ้ากลอซไว้
กะจะไปเตรียมดินผสมถั่ว โอ้ววมันหลุด เลยตัดสินใจเดินไป รพ จุฬา
ไปถึงปุ๊ปเข้าห้องฉุกเฉินเลยยยย
พอหมอมาก้อมาถามรายละเอียดแล้วก้อโดนด่ากลับมาว่า
ไมไม่มาตั้งแต่เมื่อคืน ไม่รอให้เปนหนักแล้วค่อยมาหรอ
โดนไปหนึ่งดอกกกก แล้วก้อวัดความดัน
ปรากดตื่นเต้นทั้งห้องฉุกเฉินอีก ว่าความดัน 140 - 95
ปรากดเพราะเดินมาจากคณะวิดยา ฌ้อออ
แล้วก้อโดนล้างแผลฉีดยากันบาดทะยัก
ล้างแผลเนี่ยยย เหมือนล้างจานมาก
เอาน้ำราด ตามด้วยน้ำคล้ายๆน้ำสบู่แล้วถูๆๆ
โอ้ววว แสบนะพี่น้อง แล้วก้อเช็ดให้แห้งราดเบตาดีน
พันแผลเปนอันเส็ด นั่งรอฉีดยา
ตอนฉีดไม่เจ๊บเลย ไม่รู้สึกด้วย
ผ่านไปสองชม มานั่งสอนพิเศษปรากดว่า โอ้วววว
ปวดแขนยกแขนไม่ขึ้น ระบม
ตอนนี้แขนขวามีแผลเวอะวะ แขนซ้ายระบมเพราะฉีดยา
โอ้ววววพระเจ้า ชั้นเปนไรเนี่ยยยยยยย |
|
|
