จากภาพยนตร์เรื่อง Tale of the Unusual ตอน The marriage simulator

สายฝนเทลงมาอย่างไม่ผ่อนพัก สาดสายพร่างพรูไปทั่วท้องถนน ฮารุกำลัง

หลบฝนอยู่ใต้ชายคาหน้าโรงภาพยนตร์ หล่อนนึกขัดใจตัวเองที่ลืมร่มไว้บนรถไฟฟ้า

ไม่เช่นนั้นคงกลับถึงบ้านนานแล้ว

รถเมล์คันหนึ่งแล่นมาจอด ยูอิจิรีบลงจากรถ วิ่งมาหลบฝนที่ชายคาโรงภาพยนตร์

ไม่ห่างจากฮารุนัก ทั้งสองยืนเงียบ ๆ อยู่ชั่วครู่ สายฝนยังไม่มีท่าทีจะซาแม้สักน้อย

ภายนอกดูขาวพร่างราวกับจะแยกสองหนุ่มสาวให้อยู่ในดินแดนส่วนตัว

เข็มนาฬิกาขยับเดินทีละนิด ยูอิจิค่อยรวบรวมความกล้า เอ่ยปากทักทายหญิงสาว...

ท่ามกลางสายฝนที่ตกอย่างไม่ลืมหูลืมตาเช่นนี้ ฮารุไม่มีอะไรทำมากไปกว่าพูดคุย

ทักทายตอบกับยูอิจิ ชายหนุ่มสุภาพ น่ารัก ผู้มากับสายฝน

นั่นคือจุดเริ่มต้นของความรักใต้ม่านพระพิรุณ...

ความรักสุกงอม ยูอิจิกับฮารุตัดสินใจแต่งงาน โดยใช้บริการของบริษัทรับจัดงาน

แต่งงาน...บริษัทนี้มีแพคเกจให้คู่วิวาห์อย่างน่าสนใจ นอกจากสถานที่จัดงานและ

ทุกสิ่งพร้อมสรรพแล้ว หลังจากแต่งงานหนึ่งปี ทางบริษัทจะส่งตุ๊กตาหมีเท็ดดี้แบร์

คู่ไปให้เป็นที่ระลึก ครบรอบห้าปี จะส่งไวน์ซึ่งหมักบ่มมา ห้าปีนับจากวันแต่งงาน

ไปให้ทั้งคู่ดื่มฉลองสมรส และเมื่อครบสิบปี ก็จะส่งม้วนวิดีโอ ที่ต่างคนพูดความในใจ

ให้แก่คู่สมรสของตนในอีกสิบปีข้างหน้า

หลังจากฮารุกับยูอิจิตกลงเลือกใช้บริการของบริษัทนี้ ก็ได้ไปอัดวิดีโอความในใจ

ให้แก่คู่สมรสตนในอีกสิบปีข้างหน้า จากนั้นก็พบว่า บริษัทนี้ยังมีบริการอีกอย่างที่

กระตุ้นความอยากรู้ของคู่วิวาห์

นั่นคือบริการดู “ภาพจำลองหลังชีวิตแต่งงาน” ซึ่งภาพจำลองนี้จะใช้คอมพิวเตอร์

สร้างภาพจากข้อมูลดีเอ็นเอของแต่ละฝ่าย รวมถึงภูมิหลัง ประวัติส่วนตัวมาประกอบ

ทำให้สามารถคำนวณ สร้างภาพชีวิตคู่หลังแต่งงานอย่างใกล้เคียงความเป็นจริงที่สุด

แน่นอน...ฮารุและยูอิจิย่อมสนใจอยากรู้...ชีวิตหลังแต่งงานจะเป็นเช่นไร

วันวิวาห์อันแสนสุข รอยยิ้ม กลีบกุหลาบกระจายเกลื่อน ตื่นเช้ามาพบคนรัก

นอนเคียงข้าง ช่างสุขเหมือนในฝัน...แต่พอนานวัน เริ่มมองเห็นนิสัยเสียเล็ก ๆ น้อย ๆ

ของแต่ละฝ่ายที่ไม่สอดคล้องกัน มีความขัดแย้งเล็ก ๆ ควบคู่กับการพยายามปรับตัว

ปรับใจเข้าหากัน

ผ่านปีแรกไปอย่างไม่มีปัญหาร้ายแรง แต่สองฝ่ายก็ได้เห็นอีกด้านของคู่ตนชัดเจน

ยูอิจิกลับจากทำงานนอกบ้าน ก็จะทำตัวตามสบาย ฮารุจู้จี้ ขี้บ่น มากกว่าเดิม เรื่อง

ที่เขาไม่เคยแบ่งเบาภาระงานบ้านจากเธอ ปัญหาที่เหมือนไม่หนักหนาแต่ก็สะสมมา

เรื่อย ๆ ขนาดมีลูกคนแรก ยูอิจิก็ยังทำให้ฮารุเสียความรู้สึก เรื่องการตั้งชื่อลูกอีก

ครบรอบห้าปี ไวน์จากบริษัทรับจัดงานแต่งงานมาถึง แต่ยูอิจิก็ติดงานสำคัญ

มีภาระรับผิดชอบงานในหน้าที่มากเกินกว่าจะมาร่วมดื่มไวน์ฉลองครบรอบวันวิวาห์กับ

ภรรยาได้ ฮารุโกรธ โมโห เสียใจ จนเกิดปากเสียงกันรุนแรง ต่างก็ยึดในเหตุผลของ

ตัวเอง โดยไม่ยอมเข้าใจฝ่ายตรงข้าม

ลูกชายของทั้งคู่เพิ่งจะเข้าโรงเรียนไม่นาน ฮารุก็ขอออกไปทำงานนอกบ้าน

เพราะเบื่อกับชีวิตแม่บ้านที่วัน ๆ ไม่ได้ไปไหน ยูอิจิไม่ยอม จนเกิดปากเสียงกันอีก

จนเขาต้องยอมพบกันครึ่งทาง ให้ฮารุไปทำงานนอกบ้านได้ แต่ต้องย้ายครอบครัว

ไปอยู่บ้านพ่อแม่เขา เพื่อให้ปู่ย่าช่วยดูแลหลานชาย

ฮารุไม่ยอมเด็ดขาด เกิดปากเสียงรุนแรงถึงขนาด ขอหย่าขาดจากกัน!!!!

เมื่อได้เห็นภาพชีวิตหลังแต่งงานแล้ว...เป็นอย่างไร...ความสุขในวันวิวาห์มีแค่ชั่วพัก

ชั่วยาม จากนั้นคือปัญหาที่เรียงรายมาให้ประสบ ตลอดการเดินทางของชีวิตคู่

ยูอิจิกับฮารุไม่อาจปฏิเสธได้ว่าปัญหาเหล่านั้นจะไม่เกิด...นี่คือเรื่องปกติธรรมดา

ของครอบครัว ควรจะบอกว่าเป็นปัญหาพื้นฐานที่ครอบครัวทั่วไปน่าจะพบเจอ

ที่พวกเขาต้องยอมรับอีกอย่างคือ เมื่อเจอปัญหาเหล่านั้น พวกเขาคงจะแก้ปัญหา

อย่างที่เห็นในภาพจำลอง...เพราะนั่นเป็นนิสัยของพวกเขาจริง ๆ

การแต่งงานจึงถูกยกเลิก...

“ก็ดีนะที่เราได้รู้ก่อนแต่งงาน... จะได้ไม่เสียเวลากันทั้งสองฝ่าย” คำพูดนี้หลุดมา

อย่างขมขื่น

“ถ้าหากคบกันต่อไป แล้วต้องจบลงด้วยความเศร้า เราก็ควรแยกกันให้เร็วที่สุด

จะดีกว่า” ประโยคนี้มีเหตุผล แต่หัวใจคนที่ยังมีความรักต่อกันเช่นนั้น จะสามารถ

ทำได้ง่ายดายเชียวหรือ?

ยูอิจิกับฮารุแยกทางกัน ทั้งที่หัวใจยังผูกพัน ใยรักไม่ได้ขาดสะบั้น ความทุกข์

จากความโหยหา คิดถึงจึงรุมเร้าใจ...แม้จะทำตัวตามปกติ แม้จะย้ำบอกตัวเองถึง

ตอนจบ ปลายทางชีวิตคู่ว่ามันย่ำแย่สักแค่ไหน ใจมันก็ไม่ยอมฟัง...ยังดื้อดึงหวง

ความทุกข์โดยไม่ยอมสร่างซา...

เมื่อไม่มีพิธีวิวาห์ ทางบริษัทรับจัดงานแต่งงานจึงส่งคืนม้วนวิดีโอที่ทั้งคู่ถ่ายไว้...

แต่ให้สลับกัน ฮารุได้ดูวิดีโอของยูอิจิ และยูอิจิได้ดูวิดีโอของฮารุ

ฮารุเปิดดูวิดีโอของยูอิจิ แค่เห็นหน้าเขา ใจก็แทบโลดแล่นไปหา...เป็นวิดีโอที่เขา

ตั้งใจพูดกับเธอในวันครบรอบสิบปีของการแต่งงาน...

ยูอิจิพูดถึงนิสัยเสีย ๆ ของตนเองมากมาย และขอโทษฮารุล่วงหน้าหากเขาจะทำให้

เธอโกรธ หรือขัดใจ จากนั้นเขาก็เล่าความลับให้ฟังว่า...การพบกันครั้งแรกของทั้งคู่

ไม่ใช่เหตุบังเอิญหรือโชคชะตาชักพา ยูอิจิแอบชอบฮารุมานานแล้ว แต่เธอไม่

สังเกตเห็นเขาเอง จนวันที่ได้เจอกันนั้น ยูอิจิก็จงใจลงจากรถเมล์ เพื่อไปหลบฝน

ชายคาเดียวกับเธอ...แต่เพราะฮารุคิดว่าการพบกันครั้งนั้นเป็นโชคชะตา พรหมลิขิต

เขาจึงไม่กล้าเล่าความจริง ปล่อยให้เธอมีความสุขกับความคิดนี้ต่อไป

ยูอิจิบอกว่าฮารุคือคนสำคัญที่สุด แม้บางครั้งจะมีการทะเลาะกันอย่างไร ขัดเคือง

ใจสักแค่ไหน เขาก็ยังรักเธอเสมอ สุดท้ายเขาบอกขอบคุณฮารุ สำหรับสิบปีที่

แสนวิเศษ สิบปีที่เธอสามารถอดทนต่อผู้ชายอย่างเขาได้...

หลังจากต่างฝ่ายได้ดูวิดีโอจบ คงไม่ต้องตอบว่า บทสรุปของหนังเป็นอย่างไร...

อยากให้ทุกๆคนลองคิดดู

อยากให้กล้าที่จะรักกล้าที่จะทำทุกสิ่งเพื่อมัน

ถึงแม้ว่าจะต้องเจ็บก้อเหอะ  แต่มั่นใจว่าต้องมีช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันซักช่วง

เราต้องมีความสุขมากๆๆๆแน่นอน

และอยากให้คนที่มีความรักแล้ว

ถนุดถนอมมันให้มากๆๆ  เพื่อให้มันยังคงอยู่ต่อไป

ผมรักคุณนะ