วันนี้เดินข้ามสะพานลอยกลับบ้านที่หน้าปากซอยบ้าน

สิ่งแรกที่เหนทุกครั้งคือ ลุงแก่ๆคนนึงท่าทางเดินไม่สะดวก

นั่งอยู่ที่บันไดขึ้นบนสุด  เมื่อเราขึ้นถึงขั้นนั้น

แกจะเอาแก้วขอตังของแกมาเขย่าให้เรารู้

เพื่อเรียกให้คนให้เงินแก  แต่เรา...ไม่เคยให้

 

มีเสียงสองเสียงในหัวเราตลอดเวลาที่เจอ

เด็กตัวเล็ก คนแก่มากๆ คนพิการ แม่ลูกอ่อนมานั่งขอเงิน

เสียงนึงก้อบอกว่าอย่าไปให้เพราะเปนการส่งเสริมอาชีพของพวกใต้ดิน

แล้วก้อเป็นการส่งสริมให้เค้าไม่ทำงาน

 

อีกเสียงนึงคือสงสารเราก้อพอให้ได้สิบยี่สิบบาท

ถ้าเราไม่ให้ไม่สงสารเค้าซึ่งเปนเพื่อนร่วมโลกของเราแล้วใครจะช่วยเค้า

แม่สอนเราเสนอให้มีน้ำใจ  เราควรจะให้เขาบ้างนะ

อย่างน้อยๆเค้าก้อจะได้มีข้าวกิน

โดยเฉพาะเดกตัวเลกและคนแก่เนี่ย น่าสงสารมาก

 

ทุกครั้งที่เจอแบบนี้(จิงๆเจอทุกวันแหละ)เราจะรู้สึกแย่มากๆ

ที่ตัดใจไม่ให้เค้าเนื่องจากเหตุผลข้างต้นที่เราว่าไป

และประกอบกับการเจอคนลวงโลกพวกนี้มากมาย

เช่นคนขายป๊อกกี้ที่ตึกจุลตอนมาบอกว่าซื้อป๊อกกี้ไหมเนี่ยถามแบบคนพูดไม่ชัด

พอเราไม่ซื้อด่าเราซะชัดถ้อยชัดคำ

หรือคนหน้า ม ที่แกล้งมาขอตังไปขึ้นรถกลับบ้านนอก

แต่พอเราจะไปซื้อตั๋วให้กลับวิ่งหนีซะงั้น

แต่เราไม่ให้ก้อรู้สึกแย่มากๆว่าเราเปนคนใช้ไม่ได้จิงๆ

นำใจแค่นี้ไม่มีเลย  ไม่มีความเหนใจคนอื่นบ้างเลยย ... เฮ้ออออ

 

.................................................................................................................................................

 

วันนี้เป็นวันที่ดวงจันทร์มาอยู่ใกล้โลกที่สุด

ทำให้เราเหนดวงจันทร์เต็มดวงที่สว่างไสว ดวงใหญ่และสวยสุดๆ

นั่งมองมาตลอดทางนั่งรถกลับบ้าน

แล้วก้อแน่นอนพอหันมามองที่นั่งข้างๆ

ที่ปกติจะมีใครคนนึงนั่งด้วยเสมอ  ทุกวันนี้...เค้า...หายไป

......คิดถึง....เป็นห่วง....อยากมีเค้านั่งอยู่ข้างๆเหมือนแต่ก่อน......

ได้แต่รอๆๆ  อย่างมีความหวัง

เฮ้อออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ