เพิ่งรู้การที่เรารักครายสักคนมากๆมันเหนื่อยนัก

ไม่รุ้นะกับการเราเค้าพูดมาตลอดว่าเราเปนเพื่อนที่สนิทที่สุด

เปนคนที่เค้าสามารถพูดได้ทุกเรื่องและแสดงว่าเปนตัวเค้าออกมาได้ตลอดเวลา

กับการที่เค้าบอกว่าสามารถบอกเราได้ในความรุ้สึกต่างๆที่แท้จิงของเค้า

ทั้งๆที่...เราไม่ได้อยากเป็นแค่เพื่อนสนิทเลย

กลับอยากบอกตะโกนออกให้เค้ารุ้ว่าเราอยากดูแลเค้าไปมากกว่านั้น

แต่ทุกอย่างกลับต้องเก็บไว้ในใจของเราเอง

โดยที่เราไม่สามารถทำอะไรได้เลย...นอกจาก...........รอ........

รอคอยวันเวลาที่เค้าจะมองเห็นความจริงใจในตัวเรา

ถึงแม้ว่าไม่รู้จะอีกนานแค่ไหน ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าใด

แต่เราก้อบอกไปแล้วว่านานแค่ไหนก้อรอได้...โดยไม่ปริปากบ่นเลย

การที่เราจะได้เจอกัน  หรือการที่เราจะได้พูดดีๆให้กันมันก้อไม่ได้มีมากนัก

เราก้อยัง.........รอได้

เราดีใจและภูมิใจเสมอที่เค้ายอมเล่าเรื่องทุกอย่างให้เราฟัง

และเราได้ช่วยเค้าโดยไม่ทำให้เค้าต้องผิดหวังตลอดมา

แต่...

เรากลับไม่ดีเองแหละ

ที่เค้าก้อพูดอยุ่ปาวๆว่าเราเปนเพียงแค่เพื่อนสนิท

กลับการเปนเพื่อนสนิทมันก้อดีนะถ้าไม่ได้ยินเรื่องแต่ๆจากเค้า

ก้อรู้ว่าคนอื่นๆอีกมากมายหลายแสนดีกว่า หล่อกว่า รวยกว่า

ก้อรู้ว่าเค้าสามารถไปชอบคนอื่นได้

วันนี้...เราได้ยินว่าเค้าไปบอกชอบคนอื่น

ได้ยินว่าเค้าเจอะคนที่อาจจะperfectสำหรับเค้า

ถึงแม้ว่าเค้าจะพูดว่ายังไม่ได้ชอบถึงขนาดนั้น

แต่ทำไมเรายังเจ็บ  เรายัง...มีความรุ้สึกเหมือนจะเปนบ้า

ทั้งๆที่รู้ว่าเปนแค่เพื่อนสนิท

มึงเปนเชี้ยไรว่ะ

ขอโทดที่เราไม่สามารถเก็บอารมเหล่านี้ได้เลย

ขอโทดที่เรามันไม่ดีเอง

จะทำไงดีกับชีวิตที่มันเบื่อๆเซ็งๆอย่างนี้ต่อไป

กลัวอะไรบ้าๆ กลัวอะไรไร้สาระ

เกลียดตัวเองจิงๆ

วันนี้ต้องขอโทดที่ทำให้เธอผิดหวัง

ขอโทดที่เราต้องมานั่งระบายอะไรไร้สาระให้ทุกคนอ่านแบบนี้

แต่เราไม่อยากเก็บมันไว้ยังไงที่ก้อเปนเวปส่วนตัวของเรา

ขอเราระบายไปหน่อยเหอะ อย่างน้อยๆถึงแม้มันจะไม่ได้ทำให้เราสบายใจขึ้น

แต่มันก้อยังดีกว่าไม่ได้ระบายอะไรออกและเก็บกดมันไว้อยุ่อย่างนี้