เมื่อวานตื่นตั้งแต่ตีห้าสี่ห้าหลังจากล้างหน้าแปรงฟันแล้วหกโมงก้อลงแปลงผสมถั่วทันที

โอ้ววพระเจ้าพันธุ์ CM60 จิงๆดอกมันเป็นสีขาวทำไมที่นี่ดอกเป็นสีม่วงฟ่ะ

เลยผสมไปก่อนแล้วเก็บรอถามอาจารย์

เส็ดตอนแปดโงหลังจากอาบน้ำแต่งตัวแล้วก้อมานั่งเล่นที่ธุรการกะจอย

แล้วสิบโมงอาจารย์ก้อมาเลยได้ทีถาม

ซวยแล้วเกิดการปนเปื้อนของพันCM60 ทำให้เราผสมต่อไม่ได้

ต้องรอดูชุดใหม่อีกสิบวันว่าดอกจะเปนสีอาราย

ถ้าเปนสีขาวก้อรอดตัวแต่ถ้าเปนสีม่วงล่ะ   ซวยยยยยย

เราเลยเสนอให้อาจารย์เตรียมแปลงปลูกใหม่ซะเลย  อาจารย์ก้อตกลง

แล้วคงเริ่มปลูกในวันรุ่งขึ้น

เฮ้อออออ  คุณพระคุณเจ้าขอให้ดอกเปนสีขาวทีเถอะ

ถ้าเปนสีม่วงท่าทางจะได้อยู่ยาวแน่ๆๆๆๆเลย

หลังจากนั้นอาจารย์ก้อไปประชุมตอนสิบโมงครึ่ง

เราก้อเริ่มง่วงๆอ่ะนะเลยแอบไปงีบตื่นมาเกือบๆเที่ยง

อาจารย์ก้อพาไปแนะนำตักะอดีตอธิการบดี ม แม่โจ้ที่มาทำงานวันนี้กะน้องแอน

พอเที่ยงน้องแอนกะเราเลยขับรถเครื่องของน้องแอนไปกินข้าว

ที่ร้านเดอะเชฟ  หน้า ม  ไม่มีอารายมากเพราะเปนอาหารตามสั่ง

หลังจากนั้นตอนบ่ายก้อเข้าเล็กเชอร์สรีระวิทยาของถั่วเหลืองถึงสี่โมง

ระหว่างเบรกตอนบ่ายสองมีน้องป ตรี ชื่อน้องเขียด

อาจารย์ก้อแนะนำให้รู้จักและฝากฝังให้เรากะน้องแอนดูแล

(กูจะดูแลเรื่องอะไรน้องเค้าฟ่ะ) อันนี้คือคำถามในใจที่คิดขึ้น

หลังจากนั้นครึ่งหลังก้อโดนเลกเชอร์ไปอีกถึงสี่โมงก้อแอบๆๆหลับไปบ้างนิดหน่อย

บ่ายสี่ฝนตกกกก  ทำเอาไฟดับ  เซ็งโคตรๆๆๆ

เลยไปเดินตลาดนัดได้ของกินมานิดหน่อย

กลับมานอนเล่นซักพักหกโมงครึ่งไฟก้อติด

แต่สายแลนเสียยยยย  ออนเอ็มไม่ได้เสียใจเปนที่สุด

นั่งดูทีวีไปเรื่อยๆก้อง่วงเลยหลับไป

อ๋อ  ได้คุยกะสาวบีน้องรักซักพักด้วย

ปล.

- ที่เชียงใหม่อากาศเย็นโคตรๆ  ไฟดับไม่มีพัดลมยังเยนเลยยย

ได้สูดอากาศบริสุทธิ์ให้ชุ่มปอดซะที

- แล้วก้อยังไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลยเฮ้อออออออ

- คิดถึงทุกคนมากมาย  แต่ไม่ต้องห่วงนะคนที่นี่ดูแลเราดีมากๆๆ

-  จะพยายามหาเวลาว่างไปเดินเที่ยวหาของฝากให้ละกัน

-  ทุกคนที่บ้านคิดส์เปนไงบ้างงงงง เมื่อวานวันเกิดน้องดิวสุขสันต์วันเกิดด้วย

-  หลังจากห้าโมงทุคนโทรหาเราก้อได้นะเพราะอยู่คนเดียวอ่ะ  มีเหงาบ้างเล็กน้อย 555

-  และช่วยภาวนาให้ดอกเปนสีขาวทีเถิดดดดดดดด

ความรู้สึกดีๆคงอยู่ในใจไม่จางหาย

คำนี้คงเปนคำที่ดีที่สุดที่จะบอกได้ในตอนนี้

กับสิ่งสำคัญที่สุดในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

สิ่งที่ไม่สามารถมองเหนได้ด้วยตาเปล่า

ซึ่งคือ ความรัก ความผูกพัน ความอบอุ่นเหมือนครอบครัว

ซึ่งทุกๆอย่างรวบรวมไว้ในคำง่ายๆสองคำ คือคำว่า "บ้านคิดส์"

หลายคนคงสงสัยว่าทำไมนะ  แก่ป่านนี้แล้ว  ทำไมยังทำบ้านรับน้อง

พี่เชื่อว่าคำถามนี้คงเกิดกับน้องแทบทุกคน รวมทั้งเพื่อนๆ และคนรอบข้างพี่

แต่ไม่มีครายซักคนที่รู้หรอกว่าทำไม  แม้แต่ตัวพี่เองก้ออธิบายมันออกมาไม่ได้

พี่เป็นคนนึงที่มารับน้องบ้านนี้ตั้งแต่ปีหนึ่งทั้งๆที่ชื่อของพี่อยู่บ้าน AB normal

แต่เนื่องจากเพื่อนๆที่ รร เก่าของพี่ซึ่งมีอยู่น้อยนิดในจุฬาอยู่บ้านนี้กัน

สมัยก่อนนั้นบ้านนี้เปนบ้านที่มีคณะสัตวแพทยย์ทำเยอะมาก

โดยมีเสื้อบ้านสีขาวสกรีนทำว่าKIDS และกางเกงบ้านสีแดง

ปีนั้นมีการรับน้องสองวันและไม่ค้าง พี่มาแค่วันแรกวันเดียวเนื่องจากขากลับตกเรือทำให้ขาแพลง

แล้วก้อไม่มีความผูกพันไรกะบ้านนี้เลย

จนกระทั่งชีวิตปีหนึ่งซึ่งแสนจะหดหู่ในเรื่องการปรับตัว เพื่อน หรือแม้แต่เกรดมาประทังในชีวิต

เริ่มรู้สึกท้อแท้ขณะที่นั่งอยู่ใต้ตึกไซน์ก้อมี ญ คนนึงเดินเข้ามาถามว่า

“น้องบ้านคิดส์รึป่าวคะ”

แล้วหลังจากนั้นก้อได้คุยกะพี่กลุ่มนั้นจนได้ระบายทุกสิ่งทุกอย่างออกมา

หลายอาทิตย์ต่อจากนั้น พี่บ้านคิดส์ ผลัดกันโทรมาหา 

โทรมาเพื่อช่วยเหลือน้องคนนึงซึ่งไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกะเค้าเลยเว้นแต่คำว่า “บ้านคิดส์”

หลังจากนั้นความรักในบ้านนี้ก้อเริ่มเข้ามาเรื่อยๆ

วันที่ทำบ้านรับน้องตอนปีสองไม่มีแกนสัน  พี่ก้อรับว่าจะเปนเอง

และได้รับคำถามนึงถามมาว่า  Popมาทำบ้านรับน้องนี้เพื่ออะไร

ณ เวลานั้นตอบไปว่าเพื่อให้น้องได้เจอสิ่งดีๆแบบที่ตัวพี่เองเคยเจอ

แล้วมีพี่คนนึงบอกว่า  พี่ดีใจที่Popคิดแบบนี้นี่คือสิ่งที่พวกพี่อยากส่งต่อให้รุ่นน้อง

พี่ขอฝากบ้านนี้ให้Popนะ  

หลังจากนั้นปีนั้นเกิดเรื่องต่างๆมากมาย คนไม่พอที่จะสมัครบ้าน 

ต้องเดินขอบัตรนิสิตคนจากใต้ตึกบ้าน  โรงอาหารบ้างเพื่อให้มีบ้านนี้ต่อไปให้น้องๆ

และแล้วปีนั้นก้อผ่านมาได้ด้วยดี

ปีต่อมาเกิดปัญหาที่มีคนมาไล่พี่ออกจากบ้านเนื่องด้วยพี่ไปขัดอารายเค้าก้อแล้วแต่

จนพี่ตัดสินใจทิ้งคำที่พี่รุ่นก่อนๆฝากพี่ไว้กะบ้านลง

แต่แล้วคำว่าบ้านคิดส์คงไม่อยากให้พี่ไปตามที่พี่คิดนะ พ่อบ้านแม่บ้านรุ่นนั้น

ได้ไปเชิญพี่ปีก่อนๆมาช่วยพูดให้พี่กลับมาบ้านอีกครั้ง

โดยบอกว่าคนที่ไล่พี่นั้นมีเพียงสองคน  ขณะที่ทุกคนในบ้านต้องการให้พี่อยู่กะบ้านต่อไป

แต่ก้อไม่ได้ทำอารายมากนักจนน้องรุ่นนี้อาจจะไม่รู้จักพี่มากนัก

จนกระทั่งปีสี่เนื่องด้วยความโชคร้ายที่พี่รับตำแหน่งในสโมสรนิสิตคณะ

จึงเปนเหตุให้ทำบ้านไม่ได้  พี่ก้อเลือกที่จะเปน รปภ งานรับน้องตรงบริเวณที่บ้านอยู่

แล้วแน่นอนพี่ทิ้งมันไปไม่ได้หรอกพี่ก้อวิ่งเข้าไปขอสอนบูมบ้าน

แถมยังไปเล่นเกมส์ต่างๆในนามบ้านเพื่อแข่งกะบ้านอื่นๆด้วย

และมันก้อจบลงโดยพี่ไม่ได้สนิทอารายกะน้องรุ่นนั้นเลย

(รุ่นพี่แพรว พี่เล้ง)

จนกระทั่งพี่เปนบันดิดพี่พูดตรงๆว่าด้วยความที่พี่ไม่ได้ทำอารายให้บ้านมาสองปีแล้ว

วันรับน้องพี่จึงโทรหาพี่แอน(รหัส47) ซึ่งเปนน้องที่พี่สนิทตอนพี่ทำปีสอง

ว่าบ้านอยู่ไหนอยากมาและได้มาบ้านที่ตรงบริเวณตึกไซน์

ปีนั้นมาด้วยความบ้าระห่ำจิงๆเพราะคิดว่าคงจะไม่ได้ทำบ้านอีกน้องๆจะทำไรขอแทรกของเสือกไปหมด

ทั้งสอนบูมบ้าน  นำสันตอนไปโต้กะบ้านอื่นและอื่นๆอีกมากมาย

แต่พี่พลาดตรงที่พี่ไม่ได้ไปสนิทกะน้องๆเลย

วันเลี้ยงบ้านพี่ก้อไปไปนั่งโดยที่รู้จักน้องไม่กี่คน

ทริปสวนรถไฟพี่ติดงานก้อไม่ได้ไป

แล้วบ้านคิดส์ก้อหายไปจากพี่

จนวันใกล้วันรับน้องเข้ามาสิ่งที่พี่คิดขึ้นมาได้คือบ้าน  บ้านชั้นจะมีไหม

มาดูในเอ็มก้อไม่รู้จะถามครายไม่รู้จะทำไงดี  รู้อย่างเดียวว่าอยากรู้ว่าบ้านยังมีอยู่ไหม  แล้วเปนไงบ้าง

จนกระทั่งพี่มาเหนเมล์ของพี่ชับ  ว่ามีนัดบ้านวันเสาร์

แน่นอนพี่เคลียทุกอย่างในวันเสานั้นออกไปและมาบ้าน

สิ่งที่เจอวันนั้นคือน้องๆซึ่งพี่ไม่รู้จักเลย  นอกจากเพียวซึ่งเปนน้องคณะ

และวันนั้นคำถามที่พี่เคยได้รับพี่ก้อถามออกไปว่า  น้องๆมาทำบ้านเพื่ออะไร

ณ ตอนนั้นพี่หวังแค่ว่าอยากให้น้องที่มาทำบ้านได้รับสิ่งที่น้องต้องการ

ไม่ว่าอยากมาช่วยเพื่อน  มาทำตามหน้าที่  อะไรก้อช่างพี่หวังว่าน้องจะได้ในสิ่งที่น้องต้องการ

และเปนความโชคดีมากที่พี่ทำวิจัยเลิกตอนบ่ายพี่ไม่มีไรทำพี่ก้อมาบ้านได้แทบทุกวัน

มาซ้อมมาเหนความผูกพันของน้องๆที่มีมากขึ้นเรื่อยๆ  มันเริ่มทำให้พี่รู้สึกถึงตนที่พี่เปนปีสอง

ว่าบ้านคิดส์ในยุคนั้นก้อไม่ต่างจากบ้านคิดส์ในปีนี้  สิ่งๆนี้มันหายไปหลายปีอยู่นะ

หรือเป็นเพราะพี่ไม่ได้เข้ามาอยู่กะมันอย่างจิงจังในสองสามปีหลัง

แต่ก้อด้วยสิ่งๆนี้แหละที่ทำให้พี่รู้สึกว่า  ชั้นจะกลับมาทำบ้านดีกว่า

เหมือนการจุดไฟการทำบ้านให้พี่อีกครั้งงง

อย่างที่พี่เคยบอกไปว่าคนเราจะรู้จักกัน  สนิทกัน  รักกันถ้าได้อยู่ร่วมกัน

ซึ่งน้องๆปีสองปีนี้ทำได้ดีมาก  มากจนพี่ประทับใจถึงได้อยู่เปนที่ปรึกษาให้น้องๆตลอดมา

น้องๆหลายคนบอกพี่เปนหลักให้บ้าน  จิงๆแล้วน้องๆต่างหากที่เปนหลักของบ้านนี้

พี่แค่คอยมาช่วยน้องๆแค่นั้นเอง

ทริปบ้านที่จัดขึ้นก้อเนื่องด้วยความไม่ลงตัวของชีวิตพี่เลยไม่ได้ไปด้วย

แต่พี่ดีใจมากๆกะปีนี้คือการมานั่งร่วมกันทำงาน 

ไม่ว่าจะเปนสมุดบ้าน  สายสิณจน์  หรือสิ่งอื่นๆ

มันทำให้รู้สึกดีมากๆๆจิงๆๆนะ 

พี่ได้เหนน้องๆสนิทกันมากขึ้นพี่ก้อรู้สึกดีมากๆๆขึ้นไปอีก

จนวันรับน้องจิงก้อไม่มีอารายต้องห่วงน้องๆปีสองแล้ว

ช่วงรับน้องที่ผ่านมามันเปนช่วงที่พี่กลับมามีไฟใหม่อีกครั้งในการทำเพื่อน้อง

น้องๆรุ้ไหมว่าสิ่งที่พี่คิดอย่างแรกก้อคือน้อง

ตอนน้องๆโดนกักข้ามฝั่งทำไมนะถึงรู้สึกว่าน้องร้อน  น้องหิว  น้องจะแย่

ถึงเหนพี่วิ่งไปโวยวายเพื่อจะให้น้องได้ไปที่บ้านไปพักเยนๆ  ดื่มน้ำให้หายหิว

หิวนะหิวมากด้วย  แต่ถ้ายังไม่เหนน้องอิ่มทำไมพี่กินข้าวไม่ลง

ตอนสันรวมบ้านเราก้อเปนบ้านเดียวที่ร้อน  ถึงแม้จะกะลังมัน  แต่พี่ก้อคิดอยากให้หยุดก่อน

ตอนคอนเสิร์ตฝนลงเม็ด  แต่น้องอยากไปดูพี่ก้อพูดจิงๆว่าไม่อยากให้น้องไปดูเลย

ช่วงวันรับน้องเปนช่วงวันที่เหนื่อยจิงๆเนอะเหนื่อยมากๆ

แต่เมื่อใดที่หันไปเหนน้องๆบ้านของพี่ยิ้ม   ทำไมมันทำให้สดชื่นขึ้น  ทำไมมันทำให้มีแรงที่จะทำไปต่อไป

พี่ได้คอมเม้นมาว่าพี่เข้าไปยุ่งกะน้องเกินไป

พี่ควรปล่อยให้น้องๆทำเอง  พี่ก้อต้องขอโทษกะน้องๆปีสองปีนี้ด้วย  ถ้าน้องรู้สึกอย่างนั้น

พี่รู้สึกว่าพี่เขียนมันออกมาไม่ดีเลยทำไมนะ

พี่ตั้งใจว่าปีนี้คงเป็นปีสุดท้ายแล้วของพี่ในบ้านคิดส์

ทั้งๆที่   พี่ยังอยากทำอยู่เลย

แต่อย่างที่พี่พูด  ตอนปีหนึ่งพี่เปรียนเสมือนเทียนเล่มใหม่ยังยาวแล้วมีไขช่วยหล่อเลี้ยงเปลวไฟอยู่

ยิ่งผ่านไปนานวันเทียนนี้ก้อสั้นลงทุกทีทุกที  จนมันดับไปแล้วเมื่อปีที่แล้ว

ทั้งๆที่ยังค้างคาอยู่ที่ว่าจะมีคนมาดูแลบ้านนี้ต่อไปไหม

พี่ๆที่เคยฝากเราดูแลบ้านนี้  เราทำให้เค้าผิดหวังไหมทั้งๆที่พี่ยังรู้สึกว่าน้องๆบ้านยังไม่เข้าถึงอารมที่พี่มีเลย

จนกระทั่งได้มานั่งดูมาซ้อมสันกะน้องปีสองปีนี้

เทียนที่เหมือนจะดับกลับเริ่มมีไฟอีกครั้งยิ่งนานวันไฟนี้ก้อยิ่งแรงส่องสว่างมากขึ้น

แต่อย่างว่าเทียนเล่มนี้ไส้เทียนเหลือน้อยเต็มที  มันคงจะดับจิงๆในไม่ช้า

แต่มันทำให้พี่หมดห่วงแล้วนะว่ามีคนสืบทอดสิ่งที่พี่หวังไว้แล้ว

พี่คงสามารถตอบพี่ที่ฝากบ้านไว้กะพี่ได้แล้วว่า  บ้านเราจะเปนบ้านที่ให้ความรัก  ความอบอุ่น

กะน้องเฟชรชี่ที่โชคดีได้มาอยู่บ้านหลังนี้ต่อๆไปได้อย่างแน่นอน

และแน่นอนว่า  พี่ต้องพูดคำๆนี้ต่อให้น้องที่มีใจรักในบ้านนี้ต่อไปว่า

“ พี่ฝากบ้านคิดส์ที่รักของพี่ไว้กับน้องทุกคนด้วยนะ ”