| Fergy's profilePoPcOrNPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
June 30 ในความฝันอยากนอน ไม่อยากตื่นเลย ไม่อยากตื่นมา
ไม่อยากเจอความจริง ไม่อยากเจอทุกสิ่งอัน
ในฝัน ทุกอย่างเปนจริง ทุกอย่างได้ดังใจหมด
สามารถเกิดเรื่องที่เปนไปไม่ได้
สามารถเกิดเรื่องที่เราอยากให้เปน
สามารถทำให้ยิ้ม แม้แค่ในความฝันก้อยังดี
วันนึงชั้นหลับตาลง เข้าไปในอาณาจักรของความฝัน
ในดินแดนที่มีแต่ชั้นเข้าไปได้คนเดียว
ในนั้นมีทุกสิ่งที่ต้องการ
ในมุมเล็กๆของฝันนั้นผลแลปก้อออก
ในมุมเล็กๆอีกมุม ชั้นก้อได้เจอคนที่อยู่ในใจ คนที่ชั้นคิดถึงไม่เคยลืม
อีกมุมชั้นได้มีบ้าน มีทุกอย่างให้คนในครอบครัวชั้น
อีกมุมชั้นได้ทำในสิ่งที่ชั้นอยากทำมานาน
ซึ่งทั้งหมดชั้นมีความสุขจิงๆ
แม้ความฝันจะเปนการหมกหมุ่นในความคิดอะไรซักอย่าง
จนทำให้สมองที่ควรได้พักในยามราตรี
ได้ประมวลสิ่งเหล่านั้นออกมาเปนจิตนาการในหัวของเราเอง
จนทำให้พร่ำเพ้อได้มากมาย
สักวันชั้นจะทำให้ฝันหลายๆอย่างของชั้นเปนจริง
สักวันชั้นจะทำให้สิ่งเหล่านั้นเกิดมาได้
สักวันชั้นจะต้องมีความสุข
สักวันชั้นจะทำให้คนรอบข้างชั้นมีความสุขเช่นเดียวกะชั้น
สักวันชั้นจะต้อภูมิใจในสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้
แต่ตอนนี้เหนื่อย เครียด ท้อ
เหมือนอยู่ในที่ๆนึงซึ่งมืดสนิท
ซึ่งตัวชั้นพยายามหาแสงสว่าง
ที่จะเข้ามาในชีวิตชั้นอยู่
เพราะฉะนั้นตอนนี้ขอพักหน่อยนะ
ปล. ถึงจูน อยากให้จูนได้อ่าน ถึงแม้รู้ว่าคงไม่ได้อ่านมัน
ปีกะอีกหนึ่งเดือนแล้วที่เราไม่ได้คุยกันเลย
ที่เราหมางเมินต่อกัน
อยากบอกว่า พี่ยังคิดถึง ยังรัก ยังเปนห่วง และยังหวังดีกะเราเสมอ
ช่วงนี้มันมีซัมติงให้คิดถึงมากมาย ดูแลตัวเองมากๆๆๆนะคะ June 15 สังคมแย่ๆ น่าเบื่อจิงๆจิงๆกะจะเขียนสเปซนี้นานแระ แต่ไม่มีเวล่ซักที
ไม่รู้เอาเวลาไปทำไรหมดเหมือนกัน
อาจจะเปนการนอนมั้งเพราะวันๆๆทำงานๆๆๆ
พอตกเยนกลับบ้านหลับเปนตายทุกที
เริ่มสเปซนี้จากความสุขเมื่อวันสุกที่ผ่านมา
ที่เรา แพท ป๋อม ต้น โอม ลูกตาล หนุ่ม ต้น เชอรี่ มุก เก้ และพวกปีอัพ
ไปกินหมูกระทะสนองตัณหาของเรา
อย่างที่แพทและอีกหลายๆคนว่าๆ หมูกระทะคราวนี้อร่อย
อาจะเปนเพราะเราได้มากินกะเพื่อน พี่ ที่สนิทกัน
นั่งเม้า แกล้ง เล่นกัน ไปกินกันไปก้อเพลินๆๆ
เลยอร่อยกว่าทุกครั้งงงงง
และมีอารมเสียดายที่ น้อง เซี่ย กวาง ปลาบู่
และอีกหลายๆคนที่เราคิดถึงที่ไม่ได้มากินกันครั้งนี้
วันสุกนั้นเปนวันที่มีความสุขจิงๆๆเนอะ ว่ามะ
แต่วันนั้นก้อมีเรื่องยอกกกกกกกกกกกกก
เรื่องแรกเริ่มจากไอ้คุณบังขายถั่ว แม่งโกงเรา
แถมสั่งอีกอย่างได้อีกอย่างสาดดดดดดดดดด
ช่างมันเถอะ
อีกเรื่องคือเรื่องสังคมสมัยนี้ เหอะๆๆเหนแล้วรู้สึกแย่
มีเดกน้อยท่าทางจะเปนลูกครึ่งต่างชาติ
มาเดินขายดอกไม้ เหอะๆทั้งๆที่เดกคนนี้ควรจะได้ไปเล่นหรือพักผ่อน
แต่รายนี้ไม่ค่อยสงสารเท่าไหร่
เพราะพูดไม่รู้เรื่องขายการขายดอกไม้ เราว่าทุเรศไปหน่อย
คือไปสะกิดแล้วยืนรอให้ซื้อคล้ายๆว่ากดดัน
แต่เสียใจด้วยว่ะ ว่าพี่ไม่ค่อยมีจิตสำนักเรื่องนี้เท่าไหร่
เลยไม่รุ้สึกกดดันอะไรเลยยยย
วันต่อมาไปสอนพิเศษที่ดังกิ้นโดนัทสาขาเดอะมอลล์ท่าพระ
สอนๆอยู่เหลือบไปเหน เดกสามคนเดินเข้าร้านมา
ทั้งสามคนตัวดำๆ ใส่เสื้อผ้าสกปรก ซอมซ่อ
แล้วเดินมาที่โต๊ะข้างๆเรามายืนไหว้ขอเงิน
ค้างอยุ่ตรงนั้นนานมาก ทั้งๆที่โต๊ะนั้นบอกไม่ให้เงิน
จนพนักงานร้านมาเหนเลยเดินมาไล่
พอเดกเหนพนักงานเดินมาก้อวิ่งหนีพร้อมทั้งด่าออกมาหยาบคายต่างๆนาๆ
รู้สึกสมเพชจังว่าทำไมเดกถึงต้องมาทำแบบนี้
แต่พอกลับมาบ้านเปิดข่าวเจอข่าวนึงทำให้เราถึงกลับอึ้ง
น้ำตาคลอเบ้าเลย
ข่าวนั้นประกาศว่า แม่เปนมะเรงเม็ดเลือดขาว
ส่วนลูกชายอายุยี่เก้าทำงานแล้วประสบอุบัติเหตุจนทำให้พิการ
แถมนายจ้างไม่ดูแล ทำให้แม่ที่มีอาชีพรับจ้างทั่วไป
ต้องไปกู้หนี้ยืมสินมารักษาลูกจนเปนนี้เจ็ดแสนกว่าบาท
จนแม่ต้องออกมาประกาศขายไตและอวัยวะทุกอย่างที่ขายได้
เพื่อรักษาลูก และใช้หนี้ เหนแล้วสงสาร
ถ้าเรามีเงินนะจะให้ครอบครัวนี้หมดเลยยย
แต่แบบสงคนข้างบนอย่าหวังว่าจะให้
จิงๆแล้วถ้าเปนเมื่อก่อนเราคงสงสารให้หมดแหละ
ถ้าไม่เพราะเกิดอะไรหลายๆอย่างงงง
อย่างแรก ถ้าใครเคยผ่านไปคลองสาน
จะเหน ญ คนนึงที่ใบหน้าเค้าน่าจะมีไขมันสะสมเยอะ
จะย้อยลงมา ตอนแรกเราให้เงินทุกวันเลยยย
พอวันนึงที่เราต้องไป ม แต่เช้า ปรากว่าเราเหน
มีคนท่าทางดูดีพาแกมานั่ง
ซึ่งเราคิดได้ไยกเลยว่าเปนแก๊งของเค้าที่หาคนน่าสงสาร
มาเรียกหาเงิน
อย่างที่สองไอ้ขายโรตีกะคนขายป๊อกกี้ที่ตึกจุลจุฬา
คนนึงทำเปนใบ้มีกระดาษให้อ่าน
อีกคนทำปากเบี้ยวขาเป๋เดินไม่ถนัด
พอเราไม่ซื้อ ไอ้คนเปนใบ้คงหายเปนใบ้ชั่วคราวแล้วด่าเราว่า
ไอ้สัดดดดดดดดดดด
ส่วนไอ้ปากเบี้ยวขายป๊อกกี้ก้อด่าเรามาซะชัดเจอ
แถมตอนเยนยังเหนมันเดินละลิ่ววแบบว่าขาแม่งไม่เปนไร
อย่างที่สามไอ้คนที่ชอบมาขอเงินแล้วบอกจะไปซื้อข้าว
หรือขึ้นรถกลับบ้าน ตอนแรกเนี่ยให้เปนเงินสดไป
พอวันรุ่งขึ้นเดินไปแถวนั้นเจอแม่งอีกกกกกกกก
เราจำได้แต่มันคงจำไม่ได้ เดินมาขอเงินเรา
เราเลยบอกว่าเด๋วพาไปกินข้าว
หรือเด๋วจะพาไปซื้อตั๋วขึ้นรถ แม่งวิ่งหนีเราแทบไม่ทัน
ทำไมนะอาชีพหลายอย่างมีให้ทำมากมายไม่ทำ
ต้องเลือกมาเปนแก๊งหลอกเงิน
มาทำตัวน่าสงสารขอเงิน
ทั้งๆที่สามารถหาไรที่ดีกว่าทำได้
น่าสมเพชกะสังคมนี้จิงๆๆๆ
คงเปนเพราะเงิน ที่ทำให้ค่านิยมของคนแย่เกินไป
ต้องรวยต้องมีเงินเยอะๆ แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะมาอย่างถูกต้องไหม
ไม่มีความภูมิใจว่าเราหาเงินมาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงเรา
หวังแต่จะได้เงินเยอะๆ แต่สบาย มันจะมีไหม
ต้องขอบคุณครอบครัวนี้ที่เราเกิดมา
ที่ทำให้เรารู้จักคุณค่าของเงิน ทำให้เรารู้ว่าภูมิใจแค่ไหน
ที่สามารถหาเลี้ยงตัวเองได้ โดยไม่ต้องพึ่งใคร
เพราะเงินเนี่ยแหละทำให้คนเราคิดไรผิดๆ
ทำให้ชาติบ้านเมืองไม่เจริญซักที
ยกตัวอย่างได้จากคำว่า เรียนเก่งๆจะได้เปนเจ้าคนนายคน
คนเรียนเก่งๆๆต้องไปเปนหมอ ไปเปนวิศวะ นักธุรกิจ จะได้ๆเงินเยอะๆๆๆๆ
แต่คนโง่ๆๆๆ ก้อไปเปน ครู ซะ
แล้วอย่างนี้ประเทศจะเจริญมะ ลองคิดซิ June 10 รู้สึกเหมือนชื่อผลไม้ที่เรียกว่า ท้อเฮ้ออแลปปช้านนนนน ผลไม่ออกซักที
เมื่อวานเขียนสเปซผิดจนน้องต้นคิดว่าผลแลปออก
วันนี้เลยทำให้ยอกโคตรๆๆ
เฮ้อออออออออออออ
ผลจากแลปที่ไม่ออกเมื่อวาน
ทำให้วันนี้รู้สึกหมองหม่นเหมือนท้องฟ้า
ในตอนที่เขียนเมื่อมองออกไปจากหน้าต่างห้อง
ท้อ โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
แต่ไม่ถอยหรอก ไม่อยากทำให้ใครผิดหวังอีกแล้ว
เมื่อกี้อ่านสเปซต้นกะแพท
โดยเฉพาะของต้นทำให้คิดถึงสองเรื่อง
เรื่องแรกคิดถึงบ้าน บ้านคิดส์
เหงาจังพอไม่ได้ทำบ้านอยู่
คิดถึงน้องสาวหน้ากลท น้องน้อง และเสียงบาดหูของลูกตาล
โว้ยยยยยยยยยยยย จะบ้าตาย
เมื่อวานมีคนนึงบอกกะเราว่า
เปนเดกต่อไปก้อดีดิ
จะได้ไม่ต้องคิดไร เล่นๆๆ เรียนๆๆ มีความสุขไปวันๆๆ
แต่นี้ทีซิสช้านนนนนนจะเส็ดไหม
ไม่อยากขึ้นปีสี่เพราะไม่รู้ว่าจะหาเงินที่ไหนมาเรียนอีกกกกก
ส่วนที่คิดถึงอีกเรื่อง
ต้องเริ่มต้นด้วยคำด่าบริษัทนึง
ที่ทำทั้งสัญญาณทีวี สัญญาณโทรศัพท์
สัญญาณเนต ที่มีชื่อแปลว่า จริงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
เชี้ยแม่งโทรไปแจ้งเรื่องตั้งแต่วันที่ห้า
แม่งไม่รับเรื่องกะรูแล้วยังถามไรกวนตีนที่ไม่เกี่ยวกะปัญหาที่กูแจ้งอีก
อธิบายก้อไม่ฟังสาดดดดดดดดดดดด
มึงรู้มั๊ยว่าทำให้กูเล่นเนตแบบยอกๆๆๆๆๆ
เพราะสัญญาณห่วยเด๋วเอ็มหลุด เด๋วโหลดหน้าเวปไม่ขึ้น
กูจะลอกออฟเพราะใกล้หมดเวลาก้อไม่ได้
แล้วที่สำคัญ
แม่งทำกูเล่นดอทไม่ได้สาดดดดดดด
คิดถึงดอทเอโว้ยยยยยย
ฮ่าๆๆๆ June 09 คืนที่ใด้ฝัน กะวันที่โชคดีฝันถึงใครคนนึง ซึ่งรู้ว่าเปนไปไม่ได้
ฝันถึงใครคนนึง ซึ่งเค้ามีความหมาย
ฝันถึงใครคนนึง ซึ่งค้ามีค่ามากมาย
ฝันถึงใครคนนึง ซึ่งทำให้นอนหลับแบบอมยิ้ม
ฝันถึงใครคนนึง ซึ่งทำให้ไม่อยากตื่น
ฝันถึงใครคนนึง ซึ่งทำให้สดชื่นเมื่อคิดถึงมัน
เมื่อคืนฝัน ฝันถึง คนนึง
ในฝันได้ใกล้ชิดกัน ในฝันได้ผูกพันกัน
ในฝันได้เหนเค้ายิ้มอย่างน่ารัก
ในฝันเหนเค้ามีความสุข
ในฝันเหนวันเวลาดีๆ
ในฝันเหนเค้าอยู่กะเรา
โอ้ ไม่อยากตื่นเลยโว้ยยยยยยย
มันเปนความรู้สึกที่เราเปนตอนนี้
ความรู้สึกที่แค่ได้เหนเค้ายิ้ม
เหนเค้ามีความสุข เราก้อมีความสุขมากแล้วว
ยอมรับและรู้อยู่แก่ใจ
ว่าเค้ากะเราเปนไปไม่ได้
เพราะเค้าเคยบอกเรามาเอง ฮ่าๆๆๆ
แต่แค่ได้รู้ว่าเค้ามีความสุขก้อดีใจแล้ว
ความรู้สึกนี้นี่มันช่างดีจิงๆ
ความรู้สึกที่มันอยู่ในฝันแต่ตื่นขึ้นมาก้อรับรู้มันได้
แต่ถ้าเปนไปได้
ไม่อยากตื่นขึ้นมาเลย
คิดถึงนะครับ
พอเช้ามาไปส่งใครบางคนที่สำคัญที่บัญชี
นั่งคุยกันใต้ตึกเสด-สาดพอส่งเค้าเส็ด
ก้อลั่นล้า..........เดินออกมา
โดยไม่รู้ว่า..................................
!!!!!!เสือกวางกระเป๋าตังทิ้งไว้!!!!!!!!!!!!!!!!!!
หลุยวิกตอง ของแท้กะเงิน เก้าร้อยสี่สิบบาทททททท
พอรู้ว่าหายวิ่งวุ่นเลย โชคดีมาก
ที่แม่บ้านเค้าเก็บไปไว้ที่งานธุรการคณะเสดสาด
ธุรการเปิดกระเป๋าดูแล้วรู้ว่าเราอยู่วิดยา
เลยโทรมาที่กองกิจการนิสิตวิดยา
โชคดีจิงๆๆที่เคยทำกิจกรรมมาตั้งแต่เข้ามา
พี่กุ้งพี่เจ้าหน้าที่พอได้ยินชื่อเราก้อโทรมาหา
บอกว่าให้ไปเอา...................เฮ้ออ.............เกือบไป
จะว่าไปกระเป๋าตังใบนี้หายมาสามทีแล้ว
แล้วก้อกลับมาทุกครั้งในสภาพเดิมและเงินครบ
แถมปีนี้พีซีทีตกบนรถเมล์ ก้อได้คืน
ดีใจว่ะ รู้สึกโชคดีจิงๆๆๆๆๆ
สุดท้ายนี้
ขอบคุณแม่บ้านที่เก็บได้และเปนคนดีมากๆๆที่ไม่เอาไป
ขอบคุณคุณอังคณาที่ประสานเรื่องมาที่วิดยา
ขอบคุณพี่กุ้งที่โทรมาบอกว่าเจอแล้ว
ขอบคุณคนในฝันที่ทำให้รู้สึกดีๆ ทุกวันนี้ยังอยากคุยอยากเจออยู่ตลอดเวลา
ขอบคุณใครบางคนที่สำคัญที่อยุ่ด้วยกันให้กะลังใจกันตลอดในช่วงนี้
จะดีมากถ้าได้ขอบคุณฟ้า เทวดาและสิงศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย
ที่ทำให้ทำแลปแล้วออก
เพราะตอนนี้มันออกซักที เฮ้อออออออออออออออ June 05 ด้วยความ KIDS ถึงวันนี้มาถึงจุฬา ตอนสิบโมงกว่าๆ
แน่นอนอย่างแรกที่ทำคือ เปิดคอม
ต่อ เนต และเปิดเอ็มเอสเอ็น จนมันเปนปกติของชีวิตไปแล้ว
และแน่นอนเมื่อเอ็มเด้งขึ้นมาเราจะดูว่า กลุ่ม KIDS ออนอยู่กี่คน
และนี่เองเปนชนวนให้อัพวันนี้
สิ่งแรกที่เหนคือมีคนออนอยู่ ห้าคน
เปนน้องบ้านปีที่แล้วที่ไม่ทำบ้านแล้วสองคน
กะพี่ๆที่จบไปแล้วและคงเปิดตอนทำงานอยู่
ความคิดอย่างนึงก้อผุดขึ้นมา
........................เหงา...............................
สองสามเดือนที่ปิดเทอมทุกครั้งเมื่อออนจะเจอน้องบ้านออนกันอยู่
แต่พอเปิดเทอมนี้ทุกคนมีหน้าที่ที่ต้องทำ เลยไม่ได้ว่างออนตอนนี้อีก
คงมีแต่เราคนเดียวที่ว่าง และมันทำให้ KIDS ถึง
KIDS ถึง กวาง น้อง น้องสาวที่รักของพี่สาวที่ต้องมาคุยเรื่องบ้านเปนประจำ
KIDS ถึง ลูกตาล น้องสาวที่รักที่คงได้เจอกันน้อยลง
KIDS ถึง ปลาบู่ สิงห์ เซี่ย เอิร์ท แม็ก และน้องปีสองคนอื่นๆ
KIDS ถึง แพท ป๋อม โอม ต้น หนุ่ม รวมถึงพวกปีสามคนอื่นๆ
KIDS ถึง บี แพรว ที่แวะมาบางครั้ง
KIDS ถึง สันฯ ที่ได้เต้นด้วยกัน
KIDS ถึง ปาหี่ ทั้งหลายแหล่ที่ทำให้งง แต่ก้อทำให้แกล้งคนอื่นได้
ห้อง สามศูนย์หก ตึกพฤกศาสตร์นี้ ตอนนี้ก้อว่างเปล่า เงียบเหงาเหลือเกิน
สองสามสัปดาห์ที่ผ่านมาบรรดา KIDS ทั้งหลายที่มาอยู่ที่นี่
มาทำเสียงหนวกหูตอนเราทำแลป มานั่งเตรียมโน่นนี่ให้บ้าน
มานั่งร้องเพลงเฮฮา มานั่งทำป้ายบ้าน ธงบ้าน
แต่ตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างจบไปแล้ว
เหลือแค่เราที่นั่งเงียบๆอยู่คนเดียว
.........เหงา....อยู่คนเดียวในห้องนี้
มีคนเคยถามว่าอยู่คนเดียวแบบนี้ไม่เหงาหรอ
เราตอบไปว่าไม่เหงา แต่จิงๆเหงาแต่มันชินไปแล้ว
เข้าใจว่าทุกอย่างเริ่มต้นก้อคงต้องมีวันจบลง
เวลาของเรากะความสุขทั้งหลายแหล่คงจบไปแล้ว
บ้านนี้ให้อะไรหลายๆอย่าง อย่างน้อยๆทำให้ได้รักกัน
ทำให้คนหลายๆคนได้ผูกพันกัน ทำให้คนอย่างเรามีค่า
ทำให้เราได้น้องๆที่รักคอยเคียงข้างมากมายเต็มไปหมด
ขอบคุณทุกคนจิงๆ
การทุ่มเทบางอย่าง มันทำให้เกิดทั้งข้อดีและสิ่งแย่ๆ
หลายๆคนคงเกลียดเราไปแล้ว ไม่รู้เพราะสาเหตุอะไร
น้องๆหลายๆคนก้อมองว่าเราจุ้นจ้าน ก้าวก่าย ทั้งๆที่เปนงานของพวกเค้าหรือน้องคนอื่นๆ
จนหลายๆคนคงอยากให้เราออกไปจนแสดงออกมาให้เรารับรู้
ถ้าทำให้โกดไรก้อขอโทดไว้ด้วยละกัน
ต่อไปห้องๆนี้คงเหลือแต่เราที่เหงาคนเดียว
ต่อไปคงไม่ได้มาสันฯร่วมกันอีก
ต่อไปน้องๆรุ่นใหม่ๆของบ้านก้อจะไม่รู้จักเราอีก
ต่อไปทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเปนมาก้อจะเปนเพียงความทรงจำที่มีค่า
ขอบคุณแพทมาก ที่อุตส่า KIDS ถึง แล้วแวะมาหาเรา
ขอบคุณปลาบู่ กวาง ที่ขึ้นมาเราหาในห้องที่มีแต่ความทรงจำนี้
ขอบคุณป๋อม ที่นึกถึงพี่ชายคนนี้แล้วแวะมาเจอกัน
ขอบคุณเฟชรชี่หลายๆคนที่เจอพี่แล้วทักทาย
KIDS ถึงทุกสิ่งทุกอย่าง
KIDS ถึงทุกคน
KIDS ถึงทุกเวลาทุกความทรงจำ
KIDS ถึงทุกกิจกรรม
KIDS ถึงทุกเพลงสัน
KIDS ถึงทุกเกมส์ที่เล่นกัน
KIDS ถึงทุกสิ่งที่ได้ทำ
KIDS ถึงบ้านของเรา
สุดท้ายเขียนไปก้อร้องไห้จนได้ เฮ้อออ เซนซิทีฟจิงๆ
รักทุกคน รักบ้านKIDS บ้านของเรา บ้านของหัวใจ June 03 เบื่อสื่อเมื่อคืนก่อนนอนนั่งดูข่าวตามปกติ
แล้วอยู่ๆๆก้อคิดเรื่องนึงได้
จากตอนที่ข่าวเค้าเอาพาดหัวข่าวขึ้นให้ดู
ประเทศนี้เปนอะไรเนี่ยยยยยยยยยยย
พาดหัวข่าวทุกฉบับมีแต่เรื่องแย่ๆๆๆ
ฆ่ากันตายบ้าง ข่าวไร้สาระด่ากันต่อยกันในสภาบ้าง
ข่มขื่นบ้าง ดูแล้วโคตรที่จะประเทืองปัญญาอันน้อยนิดของกรูเลย
ที่ข่าวดีๆไม่แอบไว้หน้าต่อๆไปเล็กๆ
ก้อซุกเปนมุมอยู่ที่หน้าหนึ่ง เห้อออออออออออออออ
ข่าวดารากที่ทะเลาะกันบ้าง แอบถ่ายคลิปหลุด
หรือเดินกะผู้ชาย โอ้แม่เจ้ารูปใหญ่แทบจะครึ่งหน้าในหน้าบันเทิง
มีสาระมากครับพี่น้องงง
ละครไทยอีก เห้ออออออออ
มีแต่เรื่องน้ำเน่าทั้งน้านนนนนนนนนนน
ถ้าไม่เหนว่านางเอกสวยนะกูไม่ดูหรอกกกกกกกกกกกกกกกกกก
รายการที่ใช้ปัญญาดีๆๆก้อเริ่มหมดไป
หรือเอาไปอยู่เวลาที่กรูดูไม่ได้ เซงมากมายยยย
เฮ้อออออออออออออออ
แล้วอย่างนี้จะอยากให้พวกวัยรุ่นติดตามข่าวสารบ้านเมืองได้อย่างไร
จิงๆแล้วประเทศนี้มีเรื่องดีๆๆอีกมากมาย
วิงวอนให้คนทำสื่อช่วยเอามาทดแทนมันได้ไหม
ข่าวเดกไทยไปคว้าเหรียญโอเลมปิก
เอาพาดใหญ่สุดแบบข่าวทะเลาะกันในสภา หรือฆ่ากันตายบ้าง
จะได้อ่านแล้วเจริญหูเจริญตาบ้างงงง
ปล.ถึงข่าวแม่งจะน่าเบื่อไงก้อตามมันก้อมีประโยค ควรดูนะจ๊ะทุกคน June 01 เหนื่อยมากมาย...ยอก...อยากพักไม่เคยคิดว่าจะเหนื่อยขนาดนี้มานานแล้ว
บางสิ่งบางอย่างที่เราพยายามทุ่มเท
บางสิ่งบางอย่างที่เรามีประสบการณ์
บางสิ่งบางอย่างที่เราแสดงออกว่ารัก
มาวันๆนึงกลับรู้สึกว่ามันไม่ค่อยมีความหมายเลย
แต่ยังโชคดี ยังมีหลายๆคนคิดเหมือนกัน
แต่ยังโชคดี ยังมีคนรักกันให้เหน
แต่ยังโชคดี ที่คนเหล่านั้นยังอยู่ข้างๆกาย
มันเลยทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างจบลงด้วยดี
แต่สำหรับเรารู้สึก................เหนื่อย
อยากให้เราได้อยู่กันอย่างสองสามเดือนนี้
คงเหงาน่าดูที่ไม่ได้ทำอะไรตอนบ่ายๆนอกจาทำแลป
คงเหงาน่าดูที่ไม่ได้เจอคนที่รักและสนิทกัน
คงเหงาน่าดูที่ต้องอยู่คนเดียว
คงเหงาน่าดูเพราะยังคิดถึงกันเสมอ
ทุกสิ่งทุกอย่างมีเริ่มต้นก้อต้องสิ้นสุด
สาบาน สัญญากะตัวเองไว้แล้ว
ไม่ว่าใครที่ไหน เราจะรักเพียงใด
หรือจะมีอิทธิผลต่อชีวิตเราแค่ไหน
คงหยุดมันไม่ได้แล้วแหละ
เพราะบางสิ่งบางอย่างที่มันเคยเริ่มต้นนี้
คงจะจบลงไปแล้ว
ขอบคุณเอ็ม พิ้งกี้ที่คอยช่วยดูแลและเปนเสาหลักให้บ้านนี้
ขอบคุณแพท โอม ต้น ป๋อม บอลสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้กันและทำให้บ้านนี้มา
ขอบคุณเก้ มุก วิด หนุ่ม แจน เพียว เซียม เอม ยู้ คิ่น นัดสำหรับความสุขทุกครั้งที่เราได้เจอกัน
ขอบคุณปีสามทุกคนที่จุดไฟทำให้พี่กลับมาทำบ้านที่มีความสุขอีกครั้ง
ขอบคุณแพรว บีที่มาให้กะลังใจเสมอ
ขอบคุณชับ ไกด์ รุด ช้วน เบียร์ที่ยังอยู่บ้านนี้
ขอบคุณน้อง กวาง ปลาบู่ สำหรับความรักที่มีต่อบ้านดังเช่นพี่มี
ขอบคุณสิงห์ ปิ่นพ่อบ้านแม่บ้านปีนี้
ขอบคุณเซี่ย แม็ก เอิร์ท เกรท ใหม่ วี ป๊อกที่มาทำบ้านมาสนุกด้วยกัน
ขอบคุณลูกตาลน้องรัก ลูกเกด สำหรับกะลังใจที่มีให้มาตลอด
ขอบคุณบี สำหรับทุกอย่างแค่ได้เหนว่ายิ้มก้อมีแรงอีกเยอะแล้ว
ขอบคุณทราย อีฟ ไนซ์ เปิ้ล กวาง วิน มาร์ท ธง จุ้ย โฟน น้ำ และน้องๆทุกคนสำหรับปีนี้
ขอบคุณแอม อาย ปอนด์ที่มาวันเสาร์คิดถึงน้องรักทั้งสามมาก
ขอบคุณนุ้ย แอน โอ๋ เชษ เมฆ พัด และน้องๆ 47คนอื่นๆที่พี่ทำบ้านในปีแรก
ยังคิดถึงกันอยู่เสมอ
ขอบคุณโมเม เจี๊ยบ รส อุ้ยที่มาเปนน้องในปี48 ถึงไม่ได้เจอกันแต่พี่ยังคิดถึงเราสองคน แระจำเราได้เสมอ
ขอบคุณจูนเพื่อนรักที่ลากเรามาอยู่บ้านนี้
ขอบคุณเนต ก้อง เจมส์ นุ่น เม โอ๊ตที่ตอนนั้นช่วยกันทำบ้านตลอดเวลา
ขอบคุณพี่พลอย พี่ปุ้ม พี่เบิน พี่หญิง พี่วิว พี่อู๋ พี่คิม พี่ท๊อป พี่เจน พี่ยุ้ย พี่กิต
พี่ปิ พี่เล็ก พี่เบีย พี่ตุ๊ยสำหรับการดูแลน้องบ้านคนดีอย่างดีตลอดมา คิดถึงพี่ๆเสอครับ
ขอบคุณเพลงสันทุกเพลง เกมทุกเกมส์ ตลอดเวลาที่อยู่ที่บ้านเพราะมันทำให้สนุขและรู้จักคนมากขึ้น
ขอบคุณบ้านคิดส์สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างตลอดมาที่ทำให้เรามีความสุขจนทุกวันนี้
ขอโทดทุกคนกับทุกๆสิ่ง
รู้สึกจิงๆนะว่าเพราะเราทำให้มันยอกขนาดนี้
หมดแรงแล้วขอพักนะ คงเกษียณเลยด้วยแหละ
|
|
|
