| Fergy's profilePoPcOrNPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
July 30 เรื่องบนเตียงฝันอีกแล้ว กับเรื่องแบบนี้
ไม่อยากตื่นอีกแล้ววววววววววว
เพราะในฝันเปนเรื่องที่เราอยากให้เกิด
เปนเรื่องที่เราต้องการทั้งเรื่องชีวิตและหัวใจ
ความฝันเป็นเพีงความคิดที่ติดสองไปตอนเรานอน
สมองเลยจินตนาการเรื่องนี้มาเปนภาพให้เราเห็นขณะหลับ
คงจะเปนจิงที่เราคิดเรื่องนี้ให้หัว อยากให้เกิดเรื่องนี้ในชีวิตจิง
ซึ่งเรื่องทั้งหมดก้อหาช่ายว่าจะไม่สามารถเกิดขึ้นได้สักกะหน่อย
จิงๆๆมันเกิดขึ้นได้ แต่ตอนนี้มันยังไม่เกิดขึ้นเอง แต่เราอยากให้มันเป็นงี้
มันคงมีความสุขไม่น้อยเลย ที่ชีวิตเราเป็นอย่างความฝันนี้ เปนสิ่งที่เราวาดไว้มานาน
เฮ้ออแต่พอตื่นมา ก้อรู้ ว่าตอนนี้มันยังเป็นเพียงฝันเล็กไนความคิดในหัว และในใจเราเท่านั้น
แต่อยากให้มันเกิดขึ้นจิงๆๆ
บางเรื่องเราทำให้มันเกิดขึ้นได้
บางเรื่องคงต้องบุญพาวาสนาส่งหน่อย
ถึงจะทำให้เรามีชีวิตตามความฝันของเราได้
คงต้องทำบุญ ทำความดี ทำใจเราให้สบายก่อน
ซักวันมันคงจะเกิดขึ้น
แน่นอนตื่นมาคงต้องฟังเพลงนี้
เรื่องบนเตียง
เช้าแล้วยังอยู่บน..ที่นอน
เงียบ ๆ คนเดียวยังไม่อยากตื่นขึ้นพบ..ใคร เพราะว่าใจก็ยัง..เสียดาย ที่ฝันดีๆ กำลังจะจบและหายไป ภาพที่ฉันได้เป็นดั่งคนที่เธอรัก ช่างเป็นอะไรที่ประทับใจ อยากซึมซับนานๆ และเก็บไว้ ไม่ให้มันผ่านไป อยากหลับตาอยู่อย่างนั้น ทำอยู่อย่างนั้น ฝันถึงเธอเรื่อยไป เพราะว่าความจริง ไม่มีทางใด ทำให้เราได้รักกัน โว้..โว ทำได้แค่นั้น ทำได้แค่นี้ ทำได้เพียงแค่ฝัน ต้องหลอกตัวเอง ฝันไปวันๆ โฮ้..โฮ ไม่มีทางที่ฝันมัน..เป็นจริง เพราะไม่เคยอยู่ใน..สายตา ไม่ว่าเวลาจะนานจะผ่านซักเท่าไร ทุกค่ำคืนต้องทน..เหงาใจ ไม่รู้จริงๆ ทำไมๆ ต้องรักเธอ
ปล ดีนะก่อนนอนดูข่าวล่ารายชื่อถวายฎีกา
แล้วไม่เอาไปฝัน เพราะถ้าฝันคงฝันว่า
เราเอาปืนไปยิ่งทักษิณแม่งตายแน่ๆ
เอาคนจำนวนมากมากดดันในหลวงเรา
เฮ้อออตาสีตาสาไม่มีความรู้ก้อทำ
สงสารในหลวงจังเลย ที่ต้องมาเจอกะคนเลวๆอย่างนี้ July 27 รอวันมีเรื่องเขียน รออ่านกันด้วยถึงทุกคนที่อ่านสเปซนี้
ไม่รู้มีใครสงสัยป่าวว่าทำไมพี่ไม่ค่อยได้เขียนสเปซ
จะมาเล่าแจ้งแถลงไข
คือโดยปกติที่เขียนสเปซ ได้ มันต้องมีอารมติสๆๆหน่อยอ่า
ซึ่งร้อยปีพันวันจะโผล่มาซักครั้งนึง
ตอนนี้ยังไม่มี
เลยยังไม่ได้เขียนนนนนนนน
ตอนนี้เลยไม่ได้อัพนะ
ไว้ติสเมื่อไหร่อัพเมื่อนั้น
อิอิ July 25 ฟ้าหลังฝน คนๆใหม่ ฟ้าแจ่มใส ใจเบิกบานไม่ได้อัพมาเกือบๆหนึ่งเดือนเต็ม นานเหมือนกันเนอะ
กลับมาเขียนครั้งนี้ไม่รู้จะมีคนอ่านไหม
แต่เราก้อยังชื่อว่ายังมีน้องชาย น้องสาวบางคนมาอ่าน มาเม้นให้
รักและขอบคุณน้องๆสุดที่รักมากมาย
มันคือกะลังใจดีๆที่มีค่ามากสำหรับพี่
มาเริ่มเรื่องดีกว่า ตั้งแต่เมษาเปนต้นมา
มีเรื่องแย่ๆ ยอกๆ เชี้ยๆ มาในชีวิตมากมาย
เอาเรื่องหลักก้อเรื่องวิทยานิพนธ์ที่มันไม่คืบหน้า
ทำให้อาจารย์หลายๆท่าน รวมทั้งคนที่รักเราหลายๆคนเกิดอาการผิดหวัง
ความรู้สึกแย่ๆมากมายจนถึงขั้นว่าน่าจะเปนโรคจิต
ในเรื่องนี้แล้ว มีนทำให้ชีวิตเราหม่นหมองมากลงไป
กลับมาหาที่พึ่งทางใจกลับบ้าน คิดส์ บ้านที่รัก
ยังคงมีน้องๆที่ร่วมกันทำงานมาส่งยิ้มให้
ทำให้ชีวิตรู้สึกดีขึ้น ยิ้มได้บ้าง สนุกสนานพอลืมเรื่องเครียดๆเรื่องหลักไปได้
แต่ก้อมาเจอคนบางคน หรือบางกลุ่ม
มาหาเรื่องใส่ โอเคเรื่องบางเรื่องเราผิดขอยอมรับจากใจ
แต่บางเรื่อง รวมทั้งการที่ไม่เคลีย หน้าบึ้ง
แถมท่าทีเปลี่ยนไป เหอะๆๆ ไม่อยากจะด่า
รวมทั้งคนบางคน ที่แม้กระทั่งเจ้าตัวเค้ายังไม่เดือดร้อน
แต่ดันเดือดร้อนเอาเราไปด่า แค่อยากให้ไปถามเจ้าตัวหน่อยนะ
ว่าเค้าเดือดร้อนอะไรไหม ก่อนที่จะมาเสือกเรื่องคนอื่น
สะเหร่อมากกกกก กูเบื่อ เฮ้ออออออ
ก้อช่างมัน เรื่องแย่ๆเรื่องที่สองก้อเข้ามาอีก
ไม่รู้จะไปอยู่ไหนดี ห้องภาคที่รัก ง้วน ปามก้อจบไปแล้ว
ไม่ได้กลับมาเจอทุกวันเหมือนเก่า
อีกทั้งชีวิตที่เปนคนเยี่ยงนี้ที่มีคนรักเยอะ
แน่นอนคนเกลียดคนเยอะเหมือนกัน
เลยทำให้เจอเรื่องแย่ๆ ใส่ร้ายป้ายสี
แถมทำตัวทุเรศทุเรศใส่อีก
เหอะๆ พอไม่ไหวอะไรวิ่งมาหามาให้ติว
แต่ลับหลังก้อดีที่ทำตัวอย่างนั้นจะได้รู้ไว้
นับไปนับมาคนเกลียดเราคงมีเยอะอยู่ นับได้โอ้ว สิบเอ็ดคนพอดี
เกลียดไม่ว่าหรอกนะ
แต่เกลียดแล้วพยายามไปพูดให้คนอื่นเกลียดด้วยเนี่ย
แม่งหน้าเหี้ยสุดๆ เห้อออ ชีวิตไม่เคยทำงี้กะใคร
ทำไมต้องโดนด้วยว้า
ใครๆที่เจอเรื่องทั้งหมดคนรู้สึกแย่ เนอะ
ชีวิตช่วงนั้นเหมือนเจอพายุฝน ฟ้าที่มองไปมีแต่ความหม่นหมอง
ความรู้สึกแย่ๆ ทำให้ล้ม ทำให้ยืนไม่ไหวเลย
แต่หน้าที่หลายๆอย่างก้อต้องเดินต่อไป
บ้านจบไปได้ด้วยดี เหนื่อย เมพ
ส่วนแลปก้อลุ่มๆดอนๆไปเรื่อยๆ
ชีวิตเหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้ายไงไม่รู้
ที่ภาคทำอะไรก้อผิด แถมไม่ทำก้อผิด
โดนพูดว่าลับหลังอย่างสนุกปาก
เฮ้อออออออออออออออออออออออออออออ
จนกระทั่งวันที่ยี่สิบสี่มิถุนา วันที่ความหวังแรกเกิดขึ้น
อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกไปพบ ได้วางแผนอะไรหลายๆอย่าง
ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มเข้าร่องเข้ารอย
วิทยานิพนธ์เลยเดินหน้ามาอย่างต่อเนื่อง
จนตอนนี้เริ่มมีแสงริบหรี่ริบหรี่ให้เหนแล้ว
ถึงแม้ว่าจะเจอเรื่องเฮงซวยจากการนัดของกลุ่มที่รัก
แต่ทำให้คิดอะไรได้หลายๆอย่าง
ทำให้คิดได้ว่าต้องคิดเรื่องอะไร ทำอย่างไรต่อไป
รวมถึงกำลังใจจากแม่ ความไว้วางใจจากอาจารย์หัวหน้าภาค
และความเชื่อมั่นในตัวเราของอาจารย์ที่ปรึกษา
เมื่อมองไปข้างหลังยังเหนอาจารย์เรืองวิทย์
น้องโอม น้องจอย น้องกิ๊ฟ ปลา เปีย กิ๊บ
รวมทั้งลูกตาล แพท โอม ป๋อม ต้น หนุ่ม ใหม่ นัด น้อง กวาง ปลาบู่
ที่คอยส่งกำลังและรอยยิ้มที่สุดแสนจะพิเศษ
นับไปนับมา มันมากกว่าสิบเอ็ดคน เราจะเครียดไปใย
แรงในการทำทุกๆอย่างก้อกลับมา รวมถึง
ทุกๆอย่างดีขึ้นตามลำดับ
เมื่อวันอังคารฝนตกหนักมากตั้งแต่ช่วงเช้า
จนบ่ายสอง จำเวลาได้แม่นมาก บ่ายสอง
ฝนหยุดตกแดดออกมา เหนแล้วรู้สึกว่า สวย สวยจิงๆ
ยิ้มมองมันอยู่นานมาก นานจนไม่รู้เวลา
คิดได้ว่ามันเหมือนกะชีวิตคนๆนึง เมื่อเจอเรื่องร้ายๆ
มันจะมีสิ่งดีๆตามมา แล้วเรื่องร้ายๆเหล่านั้น
มันจะทำให้สิ่งที่ตามมามีค่ามากที่สุด
ขอบคุณกะลังใจทั้งหมดจากทุกๆคน
ขอบคุณที่ตัวเองไม่ยอมแพ้ไปง่ายๆ
โลกวันพุ่งนี้จะดีขึ้น คงเปนขาขึ้นของเราบ้างแล้วแหละ
เหมือนฟ้าหลังฝนไง
สำหรับเรื่องสิบเอ็ดคนนั้น
พระพุทธเจ้าสอนไว้ว่าใครด่าว่าเรา อยู่นิ่งไว้มันจะเข้าหาตัวเค้าเอง
จนทำตัวให้เหมือนด้ายที่ไม่ตึงไปไม่หย่อนไป
เรื่องแย่ๆมันคงเหมือนกะการที่มาทำให้ด้ายตึงขึ้น
เท่าที่มันจะคงทนอยู่ มันคงจะนิ่งไปอยู่อย่างนั้น
แต่คนเราไม่ได้เปนพระอรหันต์ ใส่เรื่องแย่ๆ หาเรื่องๆลงไปมากๆ
ละกันนะ ถ้ามันยังทนไหวคงจะไม่ว่าอะไร
แต่ถ้ามันมีความเครียดจนทนไม่ไหว ด้ายนั้นขาด
จะถึงคราของเราบ้าง คราที่เราจะเอาคืนแบบไม่ไว้หน้าใคร
แล้วอย่ามาหาว่าร้ายละกัน เพราะสิ่งที่จะใส่คืนมันจะรุ่นแรง
มากกว่าที่ได้รับ แน่นอน
ขอบคุณทุกๆอย่างที่ทำให้มีวันนี้
โอกาสจบภายในปีนี้เริ่มสดใสแล้ว
สู้เค้า ธนา
ปล. สายนอก เท่านั้นที่ทุกอย่างจะเหมือนเดิมนะ
ส่วนสายในรวมทั้งบ้านคิดส์
จะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว ขอจบทุกอย่างไว้แค่นี้
นัดบ้านคงไม่ได้ไปแล้ว เพราะไม่อยากให้มีปัญหา
แต่ถ้าพวกเรานัดกันไปแบบทุกครั้งที่จบบ้านปีนี้มา
ไปแน่นอน สนุกมากจิงๆวันนี้
ลูกตาลโว้ยยยย คิดถึง อย่าเครียดมากนะน้องรัก
รู้สึกว่าเขียนไม่รู้เรื่อง แต่เรื่องความแรงในการเขียน
ขอเถอะ โดนกระทำมาเยอะแระ ขอระบายนะ
ขอโทดที่ไม่ชอบละกัน
|
|
|
