วันนี้ตื่นมาตอนเช้าตรู่ตีห้าได้  มาส่งแม่ไปขายของ

แล้วไปนอนๆกลิ้งไปกลิ้งมาอีกสองชั่วโมง

เจ็ดโมงครึ่งตื่นแล้วแต่งตัวไปเรียนภาษาจีน

เรียนจนถึงเที่ยง  สามารถสรุปได้ว่า

ห้องเรียนภาษาจีนของเรา  เริ่มเหมือนครอบครัวไปทุกทีแล้ว

น้องๆเรียกเราว่าป๊อปกันทุกคนแล้ววว

แถมช่วยในการเรียนโคตรๆๆๆๆ

เรา อี้ โลลี่ เหมยอะไรซักอย่าง เรียนด้วยกันมาครอสที่สามแล้ว

ส่วนของตาลพึ่งเรียนกันเมื่อครอสที่แล้ว

 

ตั้งแต่เมื่อวานแล้วที่ อี้ โทรมาบอกไปเรียนไม่ได้เพราะไม่สบาย

ไปคราวนี้มีแลกอีเมล์ แอดเอ็ม คุยเรื่องโน่น นี่ นั่นกันสนุกสนาน

โดยเฉพาะสองสาว ม ห้า เอกจีนทั้งคู่

สนุกดี ขอบคุณน้องตาลที่ช่วยแต่ประโยควันนี้

 

แล้วก้อไปดูถั่ว กินข้าว แล้วกลับมานั่งรอน้องแบงที่ห้อง

เอาโน๊ตบุคมาโหลดเนื่องจากวันนี้วันหยุด

เลยไม่มีใครมาแย่งความเรา ฮ่าๆๆๆ

หนึ่งชั่วโมง  โหลดหนังมาได้สองเรื่อง

Fast and furious 4 เรื่องนี้ดูมาแล้วกะน้องชายป๋อม และน้องสาว ลูกตาล

และอีกเรื่องคือ ม สามปีสี่

บ่ายสามแบงมาสอนถึงหกโมง

เหนื่อยมากมายยยยยยยยยยยยยย

แต่สิ่งหนึ่งที่ยึดเหนี่ยใจตอนนี้คือบอลคืนนี้ที่ช่องสามถ่ายทอด

คิดถึงอยากดูแมนยูเตะมากมายยยยยยยยยย 

 

กลับถึงบ่านทุ่มนึง เหลืออีกสองชั่วโมงทำอะไรดี

เลยเปิดหนั่งที่พึ่งโหลดมา  ม สามปีสี่

ครึ่งแรกรู้สึกว่าเปนหนังติงต๊องไร้สาระ  ในคู่พี่

บัว น่ารักอ่า  ตกหลุมรักเลย

พอไปๆมาเริ่มรู้สึกว่าหนังเรื่องนี้มีอะไรมากกว่านั้น

ตั้งแต่ แจน ตาย ซึ่งเปนตอนที่ตกใจที่สุดว่าเกิดขึ้นได้ไง

รวมถึงประโยคที่จูนพูดออกมากะแทน

 

จูนคบกับเราได้ไหม

 

ขอบคุณนะที่มีควมรู้สึกดีๆๆกับเรา แต่เราเปนเพื่อนกันอ่ะดีแล้วววว

 

 

เราเปนเพื่อนกันอ่ะดีแล้วววว โอ้วพระเจ้า

มันเปนคำยอฮิตเหมือนกับว่า เราเปนเพื่อนกันเถอะ  เธอดีเกินไปเลย

ดีแล้วตรงไหน ญ เนี่ยเปนเพศทีข้าใจอะไรอากจิงๆ

รู้ได้ไงว่าเปแฟนมันจะไม่ดี  ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ  ยอก

 

 

แต่ซะใจกว่าที่แทนตอบกับไปว่า

 

คนอย่างเราอ่ะถ้ารัแล้ว  มันเปนเพื่อนไม่ได้หรอกกกกก

 

ถูกต้อนะคร๊าบบบบบบบ

 

โดยสรุปหนังดีอ่ะชอบบบบ แนะนำกันเลยทีเดียว

 

 

 

ตอนนี้บอลกะลังจะจบครึ่งแรก

นำอยู่หนึ่งศูนยอิอิ

หวังว่าจบเกมแล้วจะชนะนะ

 

 

 

 

ปล.  บัวน่ารักอ่ะ ตกหลุมรักแบบไม่ไหวแล้ววววววววววว

       อีกเรื่อง  ทำไมบัว ถึงต้องชื่อ มิถุนาด้วยนะ

       สะดุ้งและเจ็บแปล๊บทุกทีเลยที่ได้ยินชื่อนี้

วันนี้วันเสาร์...ช่ายวันเสาร์

วันหยุดที่เด็กๆไม่ต้องไปโรงเรียนกัน

ได้นั่งดูช่องเก้าการ์ตูนตอนเช้า

แถมตอนบ่ายๆเยนๆพ่อแม่อาจจะพาไปเที่ยวห้าง

ดีไม่ดีได้ไปกินข้าวนอกบ้านอีก

โอ้วววใครๆคงชอบกันเนอะ

 

กับเด็กส่วนใหญ่ช่าย  แต่มันไม่ช่ายสำหรับเราเลย

ตั้งแต่เดกๆๆๆแล้ววันเสาได้แต่นอนอยู่บ้านไม่มีไรทำ

ที่บ้านก้อไม่ค่อยไปเดินเที่ยวกันเท่าไหร่

กินข้าวนอกบ้านนี่อีก ปีนึงนับครั้งได้

แถมไม่ได้ไปเจอไปเล่นกะเพื่อนๆๆอีกกกกก

ไม่ชอบเลยยยยย

 

พอโตขึ้นมายิ่แล้วใหญ่เลย

วันเสาร์เปนวันที่ขาดอิสรภาพมากที่สุด

เก้าโมงสอนพิเศษ แบงที่จุฬา

แล้วต้องรีบนั่งรถกลับมาสอนจุ้ยที่เดอะมอลล์ท่าพระตอนบ่ายโมง

ห้าโมงเยนนั่งรถไปสำเหร่สอนน้องมิ้งอีก

เหนื่อยมากมาย แลกกะพันหกร้อย  ไม่คุ้มเลยยยย

แต่ก้อต้องทำไม่งั้นเด๋วไม่มีเงินใช้

เห้อออออออ

 

 

เครียด  เหนื่อย  เล่นดอทดีกว่า

ฮ่าๆๆๆๆ

 

 

 

 

วันนี้เอาแฮรี่เล่มหกมาอ่านอีกรอบ

ไปสะดุดประโยคนึง  ชอบมากมาย

."Greatness inspires envy, envy engenders spite, spite spawns lies"

Lord Voldemort   from  Harry Potter and the half blood prince

ความยิ่งใหญ่จูงใจให้เกิดความริษยา ความริษยาก่อเจตนาร้าย เจตนาร้ายคลอดออกมาเป็นคำโป้ปดมดเท็จ"

ลอร์ด โวลเดอมอร์  จากแฮรี่ พอตเตอร์กับเจ้าชายเลือดผสม

 

ชอบจิงจัง

เหอะๆๆๆ

 

ชีวิตเราคงโดนดังเช่นประโยคนี้ฮ่าๆๆๆๆๆ

 

 

เมื่อไหร่จะถึงวันที่จบ ป โท นะ

 

123456789

 

เลขเรียงๆเล็กๆน้อยๆที่วันนี้จะได้เจอ

ยังจำได้ถึงตอน ม สาม นั่งเรียนในห้อง 601

อาคาร 6 บริเวณ 1 รร.วัดนวลนรดิศ

 

วันนั้นนั่งนับเวลา  ไม่ได้เรียนเลย

นั่งนับเวลาในวันที่ 9 เดือน 9 ปี 99 ให้ถึง 9 นาฬิกา 9 นาที

แล้วก้อขอพรไปหนึ่งอย่าง

ตลกดี  เพราะยังจำได้เลยว่าขออะไร  และเปนจิงด้วยสิ

 

ขอให้ปลา ยอมคบกะเราเปนแฟนคนแรก  ฮ่าๆๆๆๆๆ

คิดได้เนอะตอนนั้น

 

ชั่วชีวิตนี้คงผ่านวันที่ 9 เดือน 9 ปี 99 แค่วันนั้นวันเดียวแหละ

ไม่งั้นถ้าได้อยู่ถึงวันนั้นอีกรอบคงอายุ ร้อยสิบห้าเข้าไปแล้ว

คงไม่อยู่ถึงขนาดนั้น

 

 

และแล้วก้อมีวันที่มีตัวเลขสวยๆอย่างนี้ผ่านมาในชีวิตอีกแล้ว

12 นาฬิกา 34 นาที 56 วินาที ของวันที่ 7 เดือน 8 ปี 09

ลองนั่งคิดดูตอนนั้นไม่กินข้าว คงนั่งเล่นไปเรื่อยๆอยู่แน่เลยย

โอ๊ยตื่นเต้นๆๆๆๆๆๆๆเด๋วขอพรสักข้อดีกว่าเวลานั้น

 

 

อยู่ๆเรามานั่งคิดเรื่องนี้ได้เนอะ

จิงๆแล้วนั่งเหงาๆอยู่แล้วเหลือบไปเหนนาฬิกาและปฏิทิน

บนเดสท๊อปของโน๊ตบุคเรา

เลยมานั่งเขียนๆๆๆๆๆๆๆดู

 

วันนี้พวกน้องๆนิติคงมีงานวันรพีกัน (คือวันไรหรอรู้แต่เกี่ยวกะกดหมาย)

คืนนี้น้องป๋อมแป๋มน้องชายที่รักไม่ได้ออนเลย

เหงาๆๆปากเลยไม่รู้จะไปคุยกะใคร

 

แล้วคนอื่นๆๆอ่ะ

12 นาฬิกา 34 นาที 56 วินาที ของวันที่ 7 เดือน 8 ปี 09

ตอนนั้นทำไรกันอยู่นะ

วันนี้หลังจากเล่นดอทเส็ด ก้อเข้ามาอ่านสเปซ           อ่านของแพท  ที่รู้นะว่าเขียนอะไรแต่ไม่รู้จะเม้นอะไรดี เลยไม่ได้เม้น

อ่านสเปซต้น  หนุ่ม  และของตัวเองซึ่งคราวที่แล้วลงท้ายไปว่า  ลืมซัมติงไม่ได้ซักที   เลยนั่งคิดๆๆๆ  ว่าเปนเพราะอะไร

 

รู้นะว่าเปนเพราะอะไรแต่ไม่รู้จะแก้มันยังไงดี  เหมือนหนังเรื่องความจำสั้น ที่พระเอก เก่ง บอกกะนางเอกฝ้ายว่า

"ฝ้ายไม่ได้ลืมไอ้โอมไม่ได้หรอก แต่ฝ้ายยังหวังว่ามันจะกลับมาหาฝ้ายต่างหาก"

โดนไปหนึ่งดอก  แล้วมานั่งคิดถึงวันนี้ที่ไปนั่งดูป๋อมเล่นดนตรีที่นิติ กะพวกโอม ต้น หนุ่ม และกลุ่มแพท น้องรัก

เพลงสุดท้าย   ความคิด   คงไม่มีใครสังเกตุเหน  เกือบหลุดร้องไห้

"ได้แต่ฝากความคิดของฉันนั้นไว้ เผื่อวันไหนเธอผ่านมา  เหนที่เดียวกันนี้  เธอจะนึกขึ้นได้ว่า   เคยมีคนนึงอยู่ข้างเธอ  อยู่ตรงนี้เสมอ ตลอดมา"

จัดไปอีกหนึ่งดอก  น้ำใสๆก้อไหลออกจากตาจนได้  เฮ้อออออออออออออออออออออออ

 

 

เรื่องลืมไม่ได้ไม่ได้มีแค่เรื่องความรัก  หลังจากนั้นก้อไปอ่านเสปซ พี่เลอ แล้วก้อเหนน้องไตเติ้ล

เม้นให้กลับสเปซน้องบ้านคนนึง  ไม่ขอเอ่ยชื่อ แต่เค้าก้อเขียนว่าเราบางอย่างไว้

เรื่องเราไปจุ้นจ้านกะน้องมากเกินไป  คิดแล้วก้อท้อ  ทำไมไม่คิดเลยล่ะว่านี่บ้านเรา

จำได้เมื่อตอนเราปีสี่พี่วิวจบ  พี่วิวบอกว่าจะมาทิ้งทวนกะบ้าน    ถ้าพวกปีแพรวจำได้ จะมีพี่ ญ วิดยา ดำๆหน่อยคนนึง

ทำทุกอย่าง สัน เล่นเกม จนเด่น และเปนที่รักของน้องๆ   พี่วิวไม่โดนว่าสักนิดว่าจุ้นจ้าน พร้อมปิดฉากการทำบ้านไปอย่างมีความสุข

 

แต่เราปีที่แล้วเล่นซะเต็มที่ลืมแก่ไปเลย  วิ่งทั่ว ใช้เส้นสายของตัวเอง รวมถึงการทะเลาะโน่นนี่ไปทั่ว

เพื่ออะไร    เพื่อให้ตัวเองเด่น  หรือเพื่อบ้านนี้ว่ะ 

แต่สิ่งที่น้องคนนึงเหนกลับการเปนคำว่าลับหลังว่า จุ้นจ้าน ยุ่งกะน้องมากเกินไป  เหอะๆๆๆ  น่าท้อเนอะ

จิงๆปีนั้นเปนปีที่มีความสุขพอๆกะตอนเราปีสอง    ที่ได้ทำบ้านนี้กะเพื่อนรัก   แต่เปลี่ยนเปนน้องที่เรารักมากมาย

จนคิดว่านี่คือน้องชายน้องสาวแท้ๆของเรา     แต่เปนใครเหนแล้วก้อต้องคิดว่าท้อ

แล้วชั้นจะลืมมันยังไง

 

จากที่ควรจบบ้านอย่างมีความสุขพอทำบ้านเส็ดก้อรู้สึก   แย่กับสิ่งที่น้องพูด    พี่วิวโชคดีจัง จบแล้วไม่ได้ต่อ

ป๊อปโชคร้ายเองที่ต่อโท  ที่ยังอยู่ในจุฬา   เพื่อบ้านแล้วป๊อปทำได้ทุกอย่าง   เลยไม่เคยขัดที่น้องๆเรียกกลับมาทำ

เลยตัดใจเลิกทำบ้านไม่ได้    เพราะอยากเจอบ้าน  อยากเจอน้องๆที่ป๊อปรัก  แต่ปีต่อมาก้อเจอกับสิ่งพวกนั้นอีก

เจอคนว่า  ลับหลัง  เจอใส่ร้ายบ้าง  เจอแต่คำด่า   ทำอะไรก้อผิดไปหมด

ยิ่งไปกว่านั้นน้องๆหลายๆคนที่เรารักมาตลอด   ก้อมาด่าว่าเรา  เอาเราไปพูดเสียๆหายๆจนมีข่าวมาถึง

โอ้ยอยากจะบ้านตาย  เปนเรื่องรับไม่ได้อีกเรื่อง

และลืมไม่ได้จิงๆ

 

แปลกเนอะคงเปนเพราะเราทำกรรมาเยอะ

ทำอะไรเหมือนๆคนอื่น  แต่คนอื่นไม่ผิด   แต่เรากลับ...ผิด

 

กรรมนั้นคงรุ่นแรงน่าดู   เลยทำให้เกิดมาเปนคนจำอะไรหลายๆอย่างได้ดี

แต่กลับลืมมันไม่ได้เลย

 

ลืมไม่ได้เลยเรื่องความรัก

ลืมไม่ได้เลยเรื่องความผิดพลาดทุกอย่างที่ทำ

ลืมไม่ได้เลยเรื่องที่คนอื่นมาด่าทอลับหลัง แต่ดันไปเสือกรู้

ลืมไม่ได้เลยเรื่องแย่ๆๆทุกๆๆๆเรื่อง

 

แล้วเรื่องเหล่านี้กลับมาทำร้ายตัวเราเองจิงๆ

 

อยากจะขอโทดทุกๆที่รักเรา

แพทกะพิ้งกี้  ที่ให้กำลังใจเราตลอด

ป๋อมแป๋ม ที่เชื่อใจเรา

โอม ต้น หนุ่ม เอ็ม เอมและน้องๆคนอื่นๆพวกวิดวะ นิติ ที่เปนห่วง

แต่เราลืมสิ่งที่เราพูดมาไม่ได้

มันเลยทำให้เรา  เครียด  จนผลสุดท้ายก้อมาทำลายตัวเราเอง

ขอโทดในความรักของที่รัก

ขอโทดในความเปนห่วงของเพื่อนรักอย่างกิ๊บ เปีย เนต บุ๋น

เราทำให้คนเหล่านี้ผิดหวัง   จนได้

เกลียดการทำให้คนอื่นผิดหวังจิงๆ

 

 

 

หมดแรงที่จะไปต่อล้อต่อเถียงกะเรื่องแย่ๆ คนแย่ๆ คนที่เกลียดเรา

และจะไม่กลับไปต่อสู้เพื่อโดนคำด่าพวกนั้นมากอีก

ขอบคุณเรื่องแย่ๆที่เข้ามา  ทำให้เรารู้ว่ามีคนที่รัก

ขอบคุณกะคนที่แสดงว่าเกลียดเรา  สัญญาว่าคงเกลียดตอบเหมือนกัน

เพราะสิ่งที่พวกคุณทำ  มันทำร้ายใจคนๆนึงจิงๆ

 

และขอร้องทุกคน  ว่าอย่าเรียกเรากลับไปอีก

อย่ารบเร้า  อย่าพยายามเลย

ไม่อยากกลับไปแล้ว  ยิ่งมาเรียกให้กลับไป  รบเร้ามากๆ 

กลัว  กลัวตัวเองใจอ่อน  และจะกลับไปโดนทำร้ายอีก

 

เหตุผลที่คงไม่กลับไปอีกคนที่เราสนิทด้วยคงรู้อยู่แล้ว

 

เหนื่อย

เหนื่อยแล้วจิงๆ

 

 

ต่อไปคงกลับมาตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่ของเราต่อไป

 

 

 

 

 

 

ปล.  เรายังรักทุกอย่างที่เปนความสุขของเราอยู่  แต่มันถึงเวลาที่ต้องจบซักที

สเปซคราวที่แล้ว ไม่มีใครเม้นเลย

คงไม่มีใครมาอ่าน เฮ้ออออ

แต่ยังไง วันนี้

ขอพร่ำเพ้อเรื่องวันสุข ที่ผ่านมาหน่อยนะ

 

 

วันสุกที่ผ่านมาเนื่องจากอาจารย์สุมิตราที่เคารพ

ขอให้ไปช่วยคุมสอบวิชา ทรานสมิทชั่น เจเนติก

พวกโอม ปุยนุ่น และบรอช ประจำภาค

เลยต้องตื่นแต่เช้า  ตื่นตีห้าครึ่ง

ออกจากบ้านหกโมง  รู้สึกแรกเลยที่ออกจากบ้าน

สดชื่น  ทุกอย่างดูสวยไงไม่รู้

ฟ้ายังเปนสีหม่นๆ เริ่มมีแสงแดดลางๆ

ไม่ได้ตื่นเช้าแบบนี้มานานแสนนานแระ

 

ไปถึงท่าน้ำคลองสานเหนชีวิตคนยามเช้าที่เราคุ้นตา

เพราะตอนป ตรี ออกเช้าแทบทุกวัน

วันนี้ฟ้ามีเมฆเยอะ ไม่งั้นคงได้เหนภาพแม่น้ำตอนข้ามเรือ

สวยมากๆๆ  ถ้าใครผ่านลองดู

แดดกำลังออกไรๆ ตรงท่าน้ำ วิวฝั่งตรงข้ามเปนตึกสูงของ รร เชอราตัน

มองไปทางตึกการสื่อสารสะท้อนแสง  สวยมากจิงๆ

 

ไปถึงไปทำเรื่องท๊อกกิ้งดิส ที่เจ๋ง

แล้วมาคุมสอบ  จากที่ดูข้อสอบแล้ว มันง่ายมากกก

แต่น้องโอมน้องเลิฟ ดันทำกากๆๆ ฮ่าๆๆ

รอดูคะแนนนะมึง  กูว่าอาจารย์ให้ไม่เยอะหรอก

 

หลังจากนั้นช่วงบ่ายมารายงานความก้าวหน้าของทีซิส

และวางแผนงานของเดือนนี้  รู้สึกดีที่งานก้าวหน้าขึ้นมาก

แต่ก้อยังเหลือหนทางอีกไกล  สู้ต่อไปธนา

แล้วลงไปตลาดนัดเพื่อซื้อพวงมาลัยไปไหว้พระรูป

พอไปถึงตลาดที่กรงน้องหมา

เหนภาพๆนึง  โอ้วรู้สึกดีมากมาย

น้องหมาตัวนึงกะลังให้นมลูก

พอเดินไปใกล้ๆ ลูกแมวนี่หว่า  ดูน่ารักอ่า

ตอนเดกๆชอบเหนว่าหมา กะ แมว ไม่ถูกกัน

เหนภาพนี้แล้วรู้สึกดี มากมาย

 

ไปไหว้พระรูปกลับมาเล่นคอมไปเรื่อยถึงห้าโมงเยน

ไปเล่นดอทกะน้องๆในภาค โอม ต้น ตั๋ว

สนุกสนานรื่นเริงบันเทิงใจ

เล่นลืมเวลาไปเกือสี่ชั่วโมง  เหอะๆๆๆ

กลับบ้านมาเลนต่ออีกสองเกม

นั่งเม้าไปเรื่อยๆ

 

รู้สึกว่าวันนี้มันยาวมากมาย  ทำโน่นทำนี่ได้เยอะมาก

อยากตื่นเช้ามาอย่างนี้ทุกวันจัง

 

วันเสาคงเปนวันที่เกลียดที่สุดในชีวิตช่วงนี้

เพราะต้องสอนพิเศษตั้งแต่เก้าโมงถึงหนึ่งทุ่ม

ไปจุฬา กลับมาเดอะมอลท่าพระ แล้วไปสำเหร่

เหนื่อยโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

แถมยอกอีก

เพราะกลางคืนนอนไม่หลับ

วันอาทิตไปดูหนังกะลูกตาลน้องรัก

เลยไปหลับในโรง  ดูหนังไม่รู้เรื่องเลย

เหอะๆๆๆๆ

 

ต่อไปต้องขยันตื่นเช้าขึ้นกว่านี้  จะได้มีเวลาทำโน่นทำนี่มากมาย

อยากเร่งวันเร่งคืนให้ถั่วโต  จะได้ทำขั้นต่อไปได้ซักที

 

 

ปล.  เรื่องบางอย่างในใจก้อยังลืมไม่ได้ซักที รู้สึกว่าตัวเองเหี้ยจังเลย