ซาหวัดดีคร๊าบบบบบบบบ ทุกคน

หลังจากไม่ได้อัพมานานนนนนนนนแสนนนนนนนานนนนน

หวังว่าทุกท่านที่อ่านคงสบายดี

แต่คงไม่ค่อยมีคนเข้ามาอ่านหรอกกกกกเสียยยยใจ

กะลังจะหมดไปแล้วเทอมแรกของชีวิตป.โท

และเทอมแรกของปีการศึกษา 2550 ของทุกคน

ช่วงที่ผ่านมามีหลายลิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น

ดังที่จะแจงให้ฟังในหัวเรื่องนี้

เรื่องแรกเอาเรื่องของสิ่งที่รักที่สุดในชีวิตก่อน

แน่นอนเปนเรื่องของสโมสรฟุตบอลที่ดีและมีแฟนบอลมากที่สุดในโลกกกกใบนี้

เรื่องของแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ฟุตบอลคลับ

คงเปนเรี่องที่น่าเสียดายของสโมสร

เนื่องจากโอเล่ กุนน่า โซลชาประกาศเลิกเล่นแล้ว

เนื่องมาจากอาการบาดเจ็บที่รบกวนมาอย่างยาวนาน

ทุกๆๆๆคนคงจำได้

และคงยอมรับว่าบนโลกนี้คงไม่มีตัวสำรองคนไหนดีกว่าคนๆๆๆนี้อีกแล้ว

และยังเรื่องความจงรักภักดีที่มีต่อสโมสรแห่งนี้

ในปีประวัติศาสตร์ 1998-1999

สโมสรได้ชื้อดไวท์ ยอร์คเข้ามา

และอาจจะมีการขายโซลชาออกไป

โซลชาได้ประกาศว่าจะยังอยู่สโมสรแห่งนี้ต่อและยอมรับตำแหน่งตัวสำรอง

พร้อมทั้งกล่าวว่า ถ้าเจ้านายอยากให้ผมเปนตัวสำรองผมก้อจะทำ

แต่ถ้าเจ้านายส่งผมลงสนามผมจะทำประตูให้เจ้านายเมื่อเจ้านายต้องการ

คงไม่ต้องบอกว่าคนๆๆนี้เปนที่รักของสโมสรและแฟนบอลขนาดไหน

และคงไม่มีแฟนผีคนไหนลืมชื่อคนๆๆนี้ คนที่ยิงประตูแค่ประตูเดียว

ในวันที่ 26 พฤษภาคม 1999 แต่เปนประตูที่ลำค่าเหลือเกิน

เรื่องต่อไปคงเปนเรื่องเรียนและthesis

ได้รับเงินทุนงวดแรกแล้วและกำลังจะเบิกงวดที่ 2ได้

รายจ่ายมาเพียบบบบบบบ ค่าเทอม 2 เทอม 26000

เหลือ 48000 ซื้อโน๊ตบุค เรียนภาษาอังกิด หมดแล้วววว555

กำลังไปได้สวยทั้งเรื่องเรียนและอนาคตที่อยากจะกลับมาเปนอาจารย์ที่ภาค

thesisกะลังจะเริ่มๆๆๆแล้วไม่มีไรหวือหวา

เรื่องต่อไปเรื่องน้องสาวก่อน

ตอนนี้น้องทุกคนมีงานเยอะมากกกกกกกกกกกกก

จนเวลาคุยกะเรไม่มีเลยยยย

มีแค่พิ้ง ซวง กิ๊ฟที่คุยกันบ่อยๆๆๆๆๆๆๆ

ก้อยังไงก้อตั้งใจทำแล้วกัน

 

ถึงเพื่อนๆๆๆๆๆ

เริ่มต้นที่กิ๊บกะเปียแล้วกัน  คิดถึงพวกแกนะถึงแม้จะไม่ได้เจอกันเลย

กิ๊บคงวุ่นๆๆๆๆกะthesis ส่วนเปียเท่าที่คุยงานก้อเยอะ

ไม่เปนไรนะพวกแก ถ้ามีไรให้ช่วยบอก  แล้วว่างๆๆๆค่อยเจอกัน

แม่ก้อยยยยยยย พึ่งเข้าไปอ่านblogแม่มา  ขอบคุณมากเลยที่ใส่ชื่อเราลงไป

ช่ายเรา 2 คนอาจไม่เข้าใจกันเท่าไหร่  แต่แกก้อเปนเพื่อนที่ดีที่สุดของชั้น

และชั้นจะเปนเพื่อนที่ดีที่สุดของแกตลอดไปสัญญา

ถึงเนตกะบุ๋น  พวกเรายังมีอนาคตนะเฟ้ย

พวกเรายังเจอกันอยู่คงไม่พูดไรมาก 555

เพื่อนๆๆๆภาคคนอื่นๆๆๆ และเดกสโม พี่ๆๆๆทุกคน เรายังคิดถึงทุกคนเสมอ

ถึงเพื่อนวัดนวล ถ้ามีครายเข้ามาอ่าน

ไม่ได้เจอกันเลยเนอะต่างคนก้อมีทางของตัวเอง

เราไม่ค่อยว่าเพราะมีงานทั้งเรียน  และสอนพิเศษส่งเสียตัวเอง

เรียนจ - ศ เสาอาทิตก้อสอนพิเศษเลยไม่มีเวลาเปนส่วนตัวเลย ไม่ได้ติดต่อครายขอโทดด้วยแล้วกัน

ถ้าครายว่างๆๆก้อติดต่อมาก้อได้ มีไรช่วยได้เราช่วยเต็มที่

ถึงเพื่อนๆๆๆประถมและอนุบาลที่เราพึ่งไปกินกันมา555

เร็วเนอะเราคบกันมาแล้ว 19 ปี ดีใจว่ะที่ได้รู้จักกะพวกแก

ได้เปนเพื่อนกันมายาวนานที่สุดในชีวิตที่เคยมี

ถึงพวกแกกะชั้นจะคนละสไตล์ก้อเหอะ

ไว้จะติดต่อไปหาเรื่อยๆๆๆๆ เบิร์ดเดินทางไปเรียนโดยสวัสดิภาพนะ

ปีหน้าก้อกลับมาแล้วค่อยเจอกัน

เรื่องสุดท้ายไม่พูดก้อไม่ได้  เรื่องหัวใจ 555

จุขอโทดด้วยที่เปนอย่างที่จุหวังไม่ได้

เราจะจำเวลาสั้นๆๆๆนี้ไว้มันเปนเวลาช่วงสำคัญและมีความสุขช่วงหนึ่งในชีวิตเลย

ตอนนี้เราก้อเรื่อยๆๆๆๆให้เวลากะตัวเองมากขึ้น

ตอนนี้เหมือนจะมีความรักครั้งใหม่กะหัวใจดวงเดิมอยู่

แต่คงต้องให้เวลานานกว่านี้เปนเครื่องพิสูจน์ว่าเราเหมาะจะกลับมาคบกันไหม

และคงจะให้เวลาตัวเองว่าจะดีพอไหมสำหรับเค้าด้วย

หมดแล้วแหละเขียนทั้งทีเลยเขียนซะยาวเลย

คิดถึงทุกๆๆๆคนขอบใจที่เข้ามาอ่าน

กุ๊กพี่ไม่ได้เลิกรักหนูแล้วนะแค่เสียใจและคิดว่าจะมานั่งดูหนูอยู่ห่างมากขึ้น

เพราะตอนนี้หนูคงมีคนที่ดูแลหนูได้อยู่

แต่ถ้าหนูต้องการพี่พี่ยังอยู่กะหนูเสมอ

happy birthday ตัวเองย้อนหลัง

แทน แน็กอยู่ไกลบ้านดูแลตัวเองด้วยนะ

คิดถึงพวกแกถ้ากลับมาโทรบอกด้วยเราคงใช้เบอนี้ไปจนตายแหละ

นุ้ยดีใจด้วยที่เข้ารับพระราชทานปริญญาในวันนี้