มันเกิดอะไรขึ้นอ่ะ  ไม่อยู่ๆ
เริ่มจากเยนวันนึงน้องสาวที่รักคนนึงโทรมา  บอกว่า
'พี่popที่น้องปีสองไม่เข้าห้องเค้าไปบอกว่าเพราะพี่popนะ'
'เค้าบอกว่าพี่popไปถูกตัวเค้าเกินไป'

งงเลยกะลังอยู่ในอารมอ่านหนังสือเตรียมสอบทำให้สมาธิหายไปหมด
เลยลองโทรไปลองๆคุยกะน้องที่ไว้ใจได้
น้องที่ไว้ใจได้ก้อบอกว่า มันพุดแรงขนาดว่าพี่popไปแต๊ะอั๋งมัน

เออ ขอโทดในห้องนั้นมี ญ ที่กูรักที่สุดในชีวิตคนนึงอยู่นะ
เปนคนที่กูจะซื่อตรงและไม่มีทางจะทำตัวไม่ดีได้
แล้วกูจะทำพวกมึงทำไมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

พอได้คุยกะน้องๆที่รัก ปาม อ้อ ป่าน ง้วน ขอบใจมากจิงๆที่คอยให้กำลังใจเสมอมา
และบอกว่าพวกมันบ้าไปเองพี่ไม่ต้องคิดมากนะ  พวกหนูไม่เคยคิดงั้นเลย
หนูเคารพในตัวพี่เสมอมา

คงเปนคำพูดที่น้องพูดแล้วเราสามารถยืนขึ้นได้อย่างรวดเร็ว

ใกล้สอบแล้วอ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง  เครียดจะตายห่า  อยู่ๆวันนึงก้อมีเมล์ของส่วนรวมออนๆออฟๆ เหมือนจงใจ
เกลียดข้าวโพดเว่อ ห้องนู๋หาย เบื่อเหี้ยโคตรๆ ไม่กล้าเข้าน่ารังเกียจ ทำไมบางคนทำคนอื่นอีกหลายคนเดือดร้อน แล้วไม่เสียสละออกไปล่ะ
หลังจากนั้นก้อเหนเมล์รุ่นน้องที่เรารักและห่วงมากๆๆทำนองเดียวกัน
เกลียดข้าวโพดโคตรรรร
เกลียดที่สุดอ่ะ  ข้าวโพดเน่าหนอน popcorn อี้

งง มั้ย  อึ้ง มั้ย
อารายเนี่ยกูไปทำไรให้พวกมึงงงงงงง
กูห่วงพวกมึงจะตาย  เหี้ยกูไม่ไหวแล้วอ่ะ  กูไปทำไรให้
เอามาด่าแบบนี้  ไม่รู้เลยนะ  ว่าเปนใคร

คิดว่าตัวเองดีแล้วหรือไง  เรียนก้อไม่ตั้งใจ  บางคนเที่ยว  โกหกขอเงินที่บ้านมาทำโน่นทำนี่
แต่ตกกลางคืนไปเที่ยว  ดีเนอะ 

เอามาด่ากันงี้แน่จิงมาพูดกันซึ่งๆหน้าด่ะ

กะลังพยายามรวบรวมสมาธิอ่านหนังสือ  แม่งก้อกระเจิงหมดไปหลายวันแล้วว

พยายามให้คนเหนเข้าไปซี่  เข้าๆ ออกๆ เออดี

ท้อว่ะ  ท้อมากตั้งแต่ทำงานมาแล้วกุทำไรมีคนเกลียดคนค้านกูหมด
ในที่ประชุมก้อไม่เคยพูด  แต่ลับหลังเอาไปด่า
ทุ่มเทไปกะงานสุด  แต่ลับหลังก้อมีแต่คำด่าพวกนี้

ตอนนี้แย่มากๆๆๆ   แย่สุดๆๆๆ
น้อยใจนะเวลาคนอื่นมีอะไรๆแต่ละที  ต้องการเราโทรหาเรา  เราก้อไปหาทุกครั้ง
แต่ตอนเราล้ม  เราแย่  มีซักคนมั้ยที่ยืนอยู่ข้างๆให้เราระบายได้  คำตอบคือ...ไม่มี

ตัวปัญหาจิงๆเนอะ   เพื่อนๆที่รักที่สนิทก้ออยู่ไกลเหลือเกิน
รอบตัวเรามองเหมือนไม่มีใคร

จะทำไงต่อไปดี   จะทำไง  เราไม่สามารถหรอกนะที่จะไม่สนใจไม่ใส่ใจ
ในเมื่อตั้งแต่เกิดมาเราใส่ใจคนรอบข้างทุกคนของเราเสมอมา
อยากทำไรเต็มที่  ทำไรเด่นเกินหน้าเราก้อโดน
นี่หรือความยุติธรรม  เราไม่เคยคิดจะเอาหน้าหรืออะไร  แต่เราแค่คิดว่า  เราอยากทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดเท่านั้น


ตอนนี้อยากหยุด  นั่ง  นอน  ร้องไห้ไปเยอะๆ  กับความผิดหวังทั้งหมด
เราเนี่ยหรอตัวปัญหาทำให้คนอื่นอีกมากมายเดือดร้อน   เราเนี่ยหรอคือคนทำให้แตกแยก 
คนที่เรารักเราห่วงเนี่ยหรอ  ที่เอาเรามาด่าประกาศไปทั่ว   เราควรจะห่วงหรอ


อยากจะร้องๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆแต่ก้อทำไม่ได้เพราะต้องอ่านหนังสือ
แต่ก้อไม่สามารถอ่านได้อยู่ดี  เพราะเราไม่มีแรงใจอะไรเหลือเลย




ขอโทดนะสำหรับคนที่คอยดูแลและพยายามพูดว่าไม่ให้เราใส่ใจ
แต่เราทำไม่ได้จิงๆ  คงเปนเวรกรรม  ที่เราต้องชดใช้
ที่เกิดมาเราต้องคอยห่วงคนมากมาย   แต่คนที่เราห่วงไม่เคยห่วงเราเลย
บางครั้งซ้ำร้ายแว้งกัดเราอีก

ต่อไปเราจะออกมา  ที่ออกไม่ช่ายเพราะยอมถอย
สิ่งที่เราได้จากห้องนั้นมันคือเวลาดีๆทั้งหมดที่เรามี  ซึ่งเราอยากให้น้องๆทุกคนได้รับเราจึงยอมออกมา
อีกทั้งต้องการสมาธิมากๆๆในการอ่านหนังสือนี้



ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว  ใครซักคนได้มั้ย  มานั่งข้างๆให้เราร้อง  และระบายออกมาหน่อย
มันแย่ที่สุดเลยย  แย่ที่สุดที่เราเคยเจอมา   ไม่อยากพูดอะไร  ไม่อยากจะทำดีกะใครแล้ว
อยากจะหายๆๆออกไป   โดยที่ไม่ต้องเจอกะคนที่เราต้องเจอแทบทุกวันอย่างนี้อีกเลย

มันเกิดอะไรขึ้นอ่ะ  ไม่อยู่ๆ
เริ่มจากเยนวันนึงน้องสาวที่รักคนนึงโทรมา  บอกว่า
'พี่popที่น้องปีสองไม่เข้าห้องเค้าไปบอกว่าเพราะพี่popนะ'
'เค้าบอกว่าพี่popไปถูกตัวเค้าเกินไป'

งงเลยกะลังอยู่ในอารมอ่านหนังสือเตรียมสอบทำให้สมาธิหายไปหมด
เลยลองโทรไปลองๆคุยกะน้องที่ไว้ใจได้
น้องที่ไว้ใจได้ก้อบอกว่า มันพุดแรงขนาดว่าพี่popไปแต๊ะอั๋งมัน

เออ ขอโทดในห้องนั้นมี ญ ที่กูรักที่สุดในชีวิตคนนึงอยู่นะ
เปนคนที่กูจะซื่อตรงและไม่มีทางจะทำตัวไม่ดีได้
แล้วกูจะทำพวกมึงทำไมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

พอได้คุยกะน้องๆที่รักอุ๊ ปาม อ้อ ป่าน ง้วน ขอบใจมากจิงๆที่คอยให้กำลังใจเสมอมา
และบอกว่าพวกมันบ้าไปเองพี่ไม่ต้องคิดมากนะ  พวกหนูไม่เคยคิดงั้นเลย
หนูเคารพในตัวพี่เสมอมา

คงเปนคำพูดที่น้องพูดแล้วเราสามารถยืนขึ้นได้อย่างรวดเร็ว

ใกล้สอบแล้วอ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง  เครียดจะตายห่า  อยู่ๆวันนึงก้อมีเมล์ของส่วนรวมออนๆออฟๆ เหมือนจงใจ
เกลียดข้าวโพดเว่อ ห้องนู๋หาย เบื่อเหี้ยโคตรๆ ไม่กล้าเข้าน่ารังเกียจ ทำไมบางคนทำคนอื่นอีกหลายคนเดือดร้อน แล้วไม่เสียสละออกไปล่ะ
หลังจากนั้นก้อเหนเมล์รุ่นน้องที่เรารักและห่วงมากๆๆทำนองเดียวกัน
เกลียดข้าวโพดโคตรรรร
เกลียดที่สุดอ่ะ  ข้าวโพดเน่าหนอน popcorn อี้

งง มั้ย  อึ้ง มั้ย
อารายเนี่ยกูไปทำไรให้พวกมึงงงงงงง
กูห่วงพวกมึงจะตาย  เหี้ยกูไม่ไหวแล้วอ่ะ  กูไปทำไรให้
เอามาด่าแบบนี้  ไม่รู้เลยนะ  ว่าเปนใคร

คิดว่าตัวเองดีแล้วหรือไง  เรียนก้อไม่ตั้งใจ  บางคนเที่ยว  โกหกขอเงินที่บ้านมาทำโน่นทำนี่
แต่ตกกลางคืนไปเที่ยว  ดีเนอะ 

เอามาด่ากันงี้แน่จิงมาพูดกันซึ่งๆหน้าด่ะ

กะลังพยายามรวบรวมสมาธิอ่านหนังสือ  แม่งก้อกระเจิงหมดไปหลายวันแล้วว

พยายามให้คนเหนเข้าไปซี่  เข้าๆ ออกๆ เออดี

ท้อว่ะ  ท้อมากตั้งแต่ทำงานมาแล้วกุทำไรมีคนเกลียดคนค้านกูหมด
ในที่ประชุมก้อไม่เคยพูด  แต่ลับหลังเอาไปด่า
ทุ่มเทไปกะงานสุด  แต่ลับหลังก้อมีแต่คำด่าพวกนี้

ตอนนี้แย่มากๆๆๆ   แย่สุดๆๆๆ
น้อยใจนะเวลาคนอื่นมีอะไรๆแต่ละที  ต้องการเราโทรหาเรา  เราก้อไปหาทุกครั้ง
แต่ตอนเราล้ม  เราแย่  มีซักคนมั้ยที่ยืนอยู่ข้างๆให้เราระบายได้  คำตอบคือ...ไม่มี

ตัวปัญหาจิงๆเนอะ   เพื่อนๆที่รักที่สนิทก้ออยู่ไกลเหลือเกิน
รอบตัวเรามองเหมือนไม่มีใคร

จะทำไงต่อไปดี   จะทำไง  เราไม่สามารถหรอกนะที่จะไม่สนใจไม่ใส่ใจ
ในเมื่อตั้งแต่เกิดมาเราใส่ใจคนรอบข้างทุกคนของเราเสมอมา
อยากทำไรเต็มที่  ทำไรเด่นเกินหน้าเราก้อโดน
นี่หรือความยุติธรรม  เราไม่เคยคิดจะเอาหน้าหรืออะไร  แต่เราแค่คิดว่า  เราอยากทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดเท่านั้น


ตอนนี้อยากหยุด  นั่ง  นอน  ร้องไห้ไปเยอะๆ  กับความผิดหวังทั้งหมด
เราเนี่ยหรอตัวปัญหาทำให้คนอื่นอีกมากมายเดือดร้อน   เราเนี่ยหรอคือคนทำให้แตกแยก 
คนที่เรารักเราห่วงเนี่ยหรอ  ที่เอาเรามาด่าประกาศไปทั่ว   เราควรจะห่วงหรอ


อยากจะร้องๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆแต่ก้อทำไม่ได้เพราะต้องอ่านหนังสือ
แต่ก้อไม่สามารถอ่านได้อยู่ดี  เพราะเราไม่มีแรงใจอะไรเหลือเลย




ขอโทดนะสำหรับคนที่คอยดูแลและพยายามพูดว่าไม่ให้เราใส่ใจ
แต่เราทำไม่ได้จิงๆ  คงเปนเวรกรรม  ที่เราต้องชดใช้
ที่เกิดมาเราต้องคอยห่วงคนมากมาย   แต่คนที่เราห่วงไม่เคยห่วงเราเลย
บางครั้งซ้ำร้ายแว้งกัดเราอีก

ต่อไปเราจะออกมา  ที่ออกไม่ช่ายเพราะยอมถอย
สิ่งที่เราได้จากห้องนั้นมันคือเวลาดีๆทั้งหมดที่เรามี  ซึ่งเราอยากให้น้องๆทุกคนได้รับเราจึงยอมออกมา
อีกทั้งต้องการสมาธิมากๆๆในการอ่านหนังสือนี้



ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว  ใครซักคนได้มั้ย  มานั่งข้างๆให้เราร้อง  และระบายออกมาหน่อย
มันแย่ที่สุดเลยย  แย่ที่สุดที่เราเคยเจอมา   ไม่อยากพูดอะไร  ไม่อยากจะทำดีกะใครแล้ว
อยากจะหายๆๆออกไป   โดยที่ไม่ต้องเจอกะคนที่เราต้องเจอแทบทุกวันอย่างนี้อีกเลย