วันนี้วันเสาร์...ช่ายวันเสาร์

วันหยุดที่เด็กๆไม่ต้องไปโรงเรียนกัน

ได้นั่งดูช่องเก้าการ์ตูนตอนเช้า

แถมตอนบ่ายๆเยนๆพ่อแม่อาจจะพาไปเที่ยวห้าง

ดีไม่ดีได้ไปกินข้าวนอกบ้านอีก

โอ้วววใครๆคงชอบกันเนอะ

 

กับเด็กส่วนใหญ่ช่าย  แต่มันไม่ช่ายสำหรับเราเลย

ตั้งแต่เดกๆๆๆแล้ววันเสาได้แต่นอนอยู่บ้านไม่มีไรทำ

ที่บ้านก้อไม่ค่อยไปเดินเที่ยวกันเท่าไหร่

กินข้าวนอกบ้านนี่อีก ปีนึงนับครั้งได้

แถมไม่ได้ไปเจอไปเล่นกะเพื่อนๆๆอีกกกกก

ไม่ชอบเลยยยยย

 

พอโตขึ้นมายิ่แล้วใหญ่เลย

วันเสาร์เปนวันที่ขาดอิสรภาพมากที่สุด

เก้าโมงสอนพิเศษ แบงที่จุฬา

แล้วต้องรีบนั่งรถกลับมาสอนจุ้ยที่เดอะมอลล์ท่าพระตอนบ่ายโมง

ห้าโมงเยนนั่งรถไปสำเหร่สอนน้องมิ้งอีก

เหนื่อยมากมาย แลกกะพันหกร้อย  ไม่คุ้มเลยยยย

แต่ก้อต้องทำไม่งั้นเด๋วไม่มีเงินใช้

เห้อออออออ

 

 

เครียด  เหนื่อย  เล่นดอทดีกว่า

ฮ่าๆๆๆๆ

 

 

 

 

วันนี้เอาแฮรี่เล่มหกมาอ่านอีกรอบ

ไปสะดุดประโยคนึง  ชอบมากมาย

."Greatness inspires envy, envy engenders spite, spite spawns lies"

Lord Voldemort   from  Harry Potter and the half blood prince

ความยิ่งใหญ่จูงใจให้เกิดความริษยา ความริษยาก่อเจตนาร้าย เจตนาร้ายคลอดออกมาเป็นคำโป้ปดมดเท็จ"

ลอร์ด โวลเดอมอร์  จากแฮรี่ พอตเตอร์กับเจ้าชายเลือดผสม

 

ชอบจิงจัง

เหอะๆๆๆ

 

ชีวิตเราคงโดนดังเช่นประโยคนี้ฮ่าๆๆๆๆๆ

 

 

เมื่อไหร่จะถึงวันที่จบ ป โท นะ

 

123456789

 

เลขเรียงๆเล็กๆน้อยๆที่วันนี้จะได้เจอ

ยังจำได้ถึงตอน ม สาม นั่งเรียนในห้อง 601

อาคาร 6 บริเวณ 1 รร.วัดนวลนรดิศ

 

วันนั้นนั่งนับเวลา  ไม่ได้เรียนเลย

นั่งนับเวลาในวันที่ 9 เดือน 9 ปี 99 ให้ถึง 9 นาฬิกา 9 นาที

แล้วก้อขอพรไปหนึ่งอย่าง

ตลกดี  เพราะยังจำได้เลยว่าขออะไร  และเปนจิงด้วยสิ

 

ขอให้ปลา ยอมคบกะเราเปนแฟนคนแรก  ฮ่าๆๆๆๆๆ

คิดได้เนอะตอนนั้น

 

ชั่วชีวิตนี้คงผ่านวันที่ 9 เดือน 9 ปี 99 แค่วันนั้นวันเดียวแหละ

ไม่งั้นถ้าได้อยู่ถึงวันนั้นอีกรอบคงอายุ ร้อยสิบห้าเข้าไปแล้ว

คงไม่อยู่ถึงขนาดนั้น

 

 

และแล้วก้อมีวันที่มีตัวเลขสวยๆอย่างนี้ผ่านมาในชีวิตอีกแล้ว

12 นาฬิกา 34 นาที 56 วินาที ของวันที่ 7 เดือน 8 ปี 09

ลองนั่งคิดดูตอนนั้นไม่กินข้าว คงนั่งเล่นไปเรื่อยๆอยู่แน่เลยย

โอ๊ยตื่นเต้นๆๆๆๆๆๆๆเด๋วขอพรสักข้อดีกว่าเวลานั้น

 

 

อยู่ๆเรามานั่งคิดเรื่องนี้ได้เนอะ

จิงๆแล้วนั่งเหงาๆอยู่แล้วเหลือบไปเหนนาฬิกาและปฏิทิน

บนเดสท๊อปของโน๊ตบุคเรา

เลยมานั่งเขียนๆๆๆๆๆๆๆดู

 

วันนี้พวกน้องๆนิติคงมีงานวันรพีกัน (คือวันไรหรอรู้แต่เกี่ยวกะกดหมาย)

คืนนี้น้องป๋อมแป๋มน้องชายที่รักไม่ได้ออนเลย

เหงาๆๆปากเลยไม่รู้จะไปคุยกะใคร

 

แล้วคนอื่นๆๆอ่ะ

12 นาฬิกา 34 นาที 56 วินาที ของวันที่ 7 เดือน 8 ปี 09

ตอนนั้นทำไรกันอยู่นะ

วันนี้หลังจากเล่นดอทเส็ด ก้อเข้ามาอ่านสเปซ           อ่านของแพท  ที่รู้นะว่าเขียนอะไรแต่ไม่รู้จะเม้นอะไรดี เลยไม่ได้เม้น

อ่านสเปซต้น  หนุ่ม  และของตัวเองซึ่งคราวที่แล้วลงท้ายไปว่า  ลืมซัมติงไม่ได้ซักที   เลยนั่งคิดๆๆๆ  ว่าเปนเพราะอะไร

 

รู้นะว่าเปนเพราะอะไรแต่ไม่รู้จะแก้มันยังไงดี  เหมือนหนังเรื่องความจำสั้น ที่พระเอก เก่ง บอกกะนางเอกฝ้ายว่า

"ฝ้ายไม่ได้ลืมไอ้โอมไม่ได้หรอก แต่ฝ้ายยังหวังว่ามันจะกลับมาหาฝ้ายต่างหาก"

โดนไปหนึ่งดอก  แล้วมานั่งคิดถึงวันนี้ที่ไปนั่งดูป๋อมเล่นดนตรีที่นิติ กะพวกโอม ต้น หนุ่ม และกลุ่มแพท น้องรัก

เพลงสุดท้าย   ความคิด   คงไม่มีใครสังเกตุเหน  เกือบหลุดร้องไห้

"ได้แต่ฝากความคิดของฉันนั้นไว้ เผื่อวันไหนเธอผ่านมา  เหนที่เดียวกันนี้  เธอจะนึกขึ้นได้ว่า   เคยมีคนนึงอยู่ข้างเธอ  อยู่ตรงนี้เสมอ ตลอดมา"

จัดไปอีกหนึ่งดอก  น้ำใสๆก้อไหลออกจากตาจนได้  เฮ้อออออออออออออออออออออออ

 

 

เรื่องลืมไม่ได้ไม่ได้มีแค่เรื่องความรัก  หลังจากนั้นก้อไปอ่านเสปซ พี่เลอ แล้วก้อเหนน้องไตเติ้ล

เม้นให้กลับสเปซน้องบ้านคนนึง  ไม่ขอเอ่ยชื่อ แต่เค้าก้อเขียนว่าเราบางอย่างไว้

เรื่องเราไปจุ้นจ้านกะน้องมากเกินไป  คิดแล้วก้อท้อ  ทำไมไม่คิดเลยล่ะว่านี่บ้านเรา

จำได้เมื่อตอนเราปีสี่พี่วิวจบ  พี่วิวบอกว่าจะมาทิ้งทวนกะบ้าน    ถ้าพวกปีแพรวจำได้ จะมีพี่ ญ วิดยา ดำๆหน่อยคนนึง

ทำทุกอย่าง สัน เล่นเกม จนเด่น และเปนที่รักของน้องๆ   พี่วิวไม่โดนว่าสักนิดว่าจุ้นจ้าน พร้อมปิดฉากการทำบ้านไปอย่างมีความสุข

 

แต่เราปีที่แล้วเล่นซะเต็มที่ลืมแก่ไปเลย  วิ่งทั่ว ใช้เส้นสายของตัวเอง รวมถึงการทะเลาะโน่นนี่ไปทั่ว

เพื่ออะไร    เพื่อให้ตัวเองเด่น  หรือเพื่อบ้านนี้ว่ะ 

แต่สิ่งที่น้องคนนึงเหนกลับการเปนคำว่าลับหลังว่า จุ้นจ้าน ยุ่งกะน้องมากเกินไป  เหอะๆๆๆ  น่าท้อเนอะ

จิงๆปีนั้นเปนปีที่มีความสุขพอๆกะตอนเราปีสอง    ที่ได้ทำบ้านนี้กะเพื่อนรัก   แต่เปลี่ยนเปนน้องที่เรารักมากมาย

จนคิดว่านี่คือน้องชายน้องสาวแท้ๆของเรา     แต่เปนใครเหนแล้วก้อต้องคิดว่าท้อ

แล้วชั้นจะลืมมันยังไง

 

จากที่ควรจบบ้านอย่างมีความสุขพอทำบ้านเส็ดก้อรู้สึก   แย่กับสิ่งที่น้องพูด    พี่วิวโชคดีจัง จบแล้วไม่ได้ต่อ

ป๊อปโชคร้ายเองที่ต่อโท  ที่ยังอยู่ในจุฬา   เพื่อบ้านแล้วป๊อปทำได้ทุกอย่าง   เลยไม่เคยขัดที่น้องๆเรียกกลับมาทำ

เลยตัดใจเลิกทำบ้านไม่ได้    เพราะอยากเจอบ้าน  อยากเจอน้องๆที่ป๊อปรัก  แต่ปีต่อมาก้อเจอกับสิ่งพวกนั้นอีก

เจอคนว่า  ลับหลัง  เจอใส่ร้ายบ้าง  เจอแต่คำด่า   ทำอะไรก้อผิดไปหมด

ยิ่งไปกว่านั้นน้องๆหลายๆคนที่เรารักมาตลอด   ก้อมาด่าว่าเรา  เอาเราไปพูดเสียๆหายๆจนมีข่าวมาถึง

โอ้ยอยากจะบ้านตาย  เปนเรื่องรับไม่ได้อีกเรื่อง

และลืมไม่ได้จิงๆ

 

แปลกเนอะคงเปนเพราะเราทำกรรมาเยอะ

ทำอะไรเหมือนๆคนอื่น  แต่คนอื่นไม่ผิด   แต่เรากลับ...ผิด

 

กรรมนั้นคงรุ่นแรงน่าดู   เลยทำให้เกิดมาเปนคนจำอะไรหลายๆอย่างได้ดี

แต่กลับลืมมันไม่ได้เลย

 

ลืมไม่ได้เลยเรื่องความรัก

ลืมไม่ได้เลยเรื่องความผิดพลาดทุกอย่างที่ทำ

ลืมไม่ได้เลยเรื่องที่คนอื่นมาด่าทอลับหลัง แต่ดันไปเสือกรู้

ลืมไม่ได้เลยเรื่องแย่ๆๆทุกๆๆๆเรื่อง

 

แล้วเรื่องเหล่านี้กลับมาทำร้ายตัวเราเองจิงๆ

 

อยากจะขอโทดทุกๆที่รักเรา

แพทกะพิ้งกี้  ที่ให้กำลังใจเราตลอด

ป๋อมแป๋ม ที่เชื่อใจเรา

โอม ต้น หนุ่ม เอ็ม เอมและน้องๆคนอื่นๆพวกวิดวะ นิติ ที่เปนห่วง

แต่เราลืมสิ่งที่เราพูดมาไม่ได้

มันเลยทำให้เรา  เครียด  จนผลสุดท้ายก้อมาทำลายตัวเราเอง

ขอโทดในความรักของที่รัก

ขอโทดในความเปนห่วงของเพื่อนรักอย่างกิ๊บ เปีย เนต บุ๋น

เราทำให้คนเหล่านี้ผิดหวัง   จนได้

เกลียดการทำให้คนอื่นผิดหวังจิงๆ

 

 

 

หมดแรงที่จะไปต่อล้อต่อเถียงกะเรื่องแย่ๆ คนแย่ๆ คนที่เกลียดเรา

และจะไม่กลับไปต่อสู้เพื่อโดนคำด่าพวกนั้นมากอีก

ขอบคุณเรื่องแย่ๆที่เข้ามา  ทำให้เรารู้ว่ามีคนที่รัก

ขอบคุณกะคนที่แสดงว่าเกลียดเรา  สัญญาว่าคงเกลียดตอบเหมือนกัน

เพราะสิ่งที่พวกคุณทำ  มันทำร้ายใจคนๆนึงจิงๆ

 

และขอร้องทุกคน  ว่าอย่าเรียกเรากลับไปอีก

อย่ารบเร้า  อย่าพยายามเลย

ไม่อยากกลับไปแล้ว  ยิ่งมาเรียกให้กลับไป  รบเร้ามากๆ 

กลัว  กลัวตัวเองใจอ่อน  และจะกลับไปโดนทำร้ายอีก

 

เหตุผลที่คงไม่กลับไปอีกคนที่เราสนิทด้วยคงรู้อยู่แล้ว

 

เหนื่อย

เหนื่อยแล้วจิงๆ

 

 

ต่อไปคงกลับมาตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่ของเราต่อไป

 

 

 

 

 

 

ปล.  เรายังรักทุกอย่างที่เปนความสุขของเราอยู่  แต่มันถึงเวลาที่ต้องจบซักที

สเปซคราวที่แล้ว ไม่มีใครเม้นเลย

คงไม่มีใครมาอ่าน เฮ้ออออ

แต่ยังไง วันนี้

ขอพร่ำเพ้อเรื่องวันสุข ที่ผ่านมาหน่อยนะ

 

 

วันสุกที่ผ่านมาเนื่องจากอาจารย์สุมิตราที่เคารพ

ขอให้ไปช่วยคุมสอบวิชา ทรานสมิทชั่น เจเนติก

พวกโอม ปุยนุ่น และบรอช ประจำภาค

เลยต้องตื่นแต่เช้า  ตื่นตีห้าครึ่ง

ออกจากบ้านหกโมง  รู้สึกแรกเลยที่ออกจากบ้าน

สดชื่น  ทุกอย่างดูสวยไงไม่รู้

ฟ้ายังเปนสีหม่นๆ เริ่มมีแสงแดดลางๆ

ไม่ได้ตื่นเช้าแบบนี้มานานแสนนานแระ

 

ไปถึงท่าน้ำคลองสานเหนชีวิตคนยามเช้าที่เราคุ้นตา

เพราะตอนป ตรี ออกเช้าแทบทุกวัน

วันนี้ฟ้ามีเมฆเยอะ ไม่งั้นคงได้เหนภาพแม่น้ำตอนข้ามเรือ

สวยมากๆๆ  ถ้าใครผ่านลองดู

แดดกำลังออกไรๆ ตรงท่าน้ำ วิวฝั่งตรงข้ามเปนตึกสูงของ รร เชอราตัน

มองไปทางตึกการสื่อสารสะท้อนแสง  สวยมากจิงๆ

 

ไปถึงไปทำเรื่องท๊อกกิ้งดิส ที่เจ๋ง

แล้วมาคุมสอบ  จากที่ดูข้อสอบแล้ว มันง่ายมากกก

แต่น้องโอมน้องเลิฟ ดันทำกากๆๆ ฮ่าๆๆ

รอดูคะแนนนะมึง  กูว่าอาจารย์ให้ไม่เยอะหรอก

 

หลังจากนั้นช่วงบ่ายมารายงานความก้าวหน้าของทีซิส

และวางแผนงานของเดือนนี้  รู้สึกดีที่งานก้าวหน้าขึ้นมาก

แต่ก้อยังเหลือหนทางอีกไกล  สู้ต่อไปธนา

แล้วลงไปตลาดนัดเพื่อซื้อพวงมาลัยไปไหว้พระรูป

พอไปถึงตลาดที่กรงน้องหมา

เหนภาพๆนึง  โอ้วรู้สึกดีมากมาย

น้องหมาตัวนึงกะลังให้นมลูก

พอเดินไปใกล้ๆ ลูกแมวนี่หว่า  ดูน่ารักอ่า

ตอนเดกๆชอบเหนว่าหมา กะ แมว ไม่ถูกกัน

เหนภาพนี้แล้วรู้สึกดี มากมาย

 

ไปไหว้พระรูปกลับมาเล่นคอมไปเรื่อยถึงห้าโมงเยน

ไปเล่นดอทกะน้องๆในภาค โอม ต้น ตั๋ว

สนุกสนานรื่นเริงบันเทิงใจ

เล่นลืมเวลาไปเกือสี่ชั่วโมง  เหอะๆๆๆ

กลับบ้านมาเลนต่ออีกสองเกม

นั่งเม้าไปเรื่อยๆ

 

รู้สึกว่าวันนี้มันยาวมากมาย  ทำโน่นทำนี่ได้เยอะมาก

อยากตื่นเช้ามาอย่างนี้ทุกวันจัง

 

วันเสาคงเปนวันที่เกลียดที่สุดในชีวิตช่วงนี้

เพราะต้องสอนพิเศษตั้งแต่เก้าโมงถึงหนึ่งทุ่ม

ไปจุฬา กลับมาเดอะมอลท่าพระ แล้วไปสำเหร่

เหนื่อยโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

แถมยอกอีก

เพราะกลางคืนนอนไม่หลับ

วันอาทิตไปดูหนังกะลูกตาลน้องรัก

เลยไปหลับในโรง  ดูหนังไม่รู้เรื่องเลย

เหอะๆๆๆๆ

 

ต่อไปต้องขยันตื่นเช้าขึ้นกว่านี้  จะได้มีเวลาทำโน่นทำนี่มากมาย

อยากเร่งวันเร่งคืนให้ถั่วโต  จะได้ทำขั้นต่อไปได้ซักที

 

 

ปล.  เรื่องบางอย่างในใจก้อยังลืมไม่ได้ซักที รู้สึกว่าตัวเองเหี้ยจังเลย

ฝันอีกแล้ว   กับเรื่องแบบนี้

ไม่อยากตื่นอีกแล้ววววววววววว

เพราะในฝันเปนเรื่องที่เราอยากให้เกิด

เปนเรื่องที่เราต้องการทั้งเรื่องชีวิตและหัวใจ

 

ความฝันเป็นเพีงความคิดที่ติดสองไปตอนเรานอน

สมองเลยจินตนาการเรื่องนี้มาเปนภาพให้เราเห็นขณะหลับ

คงจะเปนจิงที่เราคิดเรื่องนี้ให้หัว  อยากให้เกิดเรื่องนี้ในชีวิตจิง

ซึ่งเรื่องทั้งหมดก้อหาช่ายว่าจะไม่สามารถเกิดขึ้นได้สักกะหน่อย

จิงๆๆมันเกิดขึ้นได้  แต่ตอนนี้มันยังไม่เกิดขึ้นเอง  แต่เราอยากให้มันเป็นงี้

มันคงมีความสุขไม่น้อยเลย  ที่ชีวิตเราเป็นอย่างความฝันนี้  เปนสิ่งที่เราวาดไว้มานาน

 

เฮ้ออแต่พอตื่นมา  ก้อรู้  ว่าตอนนี้มันยังเป็นเพียงฝันเล็กไนความคิดในหัว และในใจเราเท่านั้น

 

 

 

 

แต่อยากให้มันเกิดขึ้นจิงๆๆ

บางเรื่องเราทำให้มันเกิดขึ้นได้

บางเรื่องคงต้องบุญพาวาสนาส่งหน่อย

ถึงจะทำให้เรามีชีวิตตามความฝันของเราได้

คงต้องทำบุญ  ทำความดี  ทำใจเราให้สบายก่อน

 

 

ซักวันมันคงจะเกิดขึ้น

แน่นอนตื่นมาคงต้องฟังเพลงนี้

 

 

 

 

เรื่องบนเตียง

 

 

 

ปล ดีนะก่อนนอนดูข่าวล่ารายชื่อถวายฎีกา

     แล้วไม่เอาไปฝัน  เพราะถ้าฝันคงฝันว่า

     เราเอาปืนไปยิ่งทักษิณแม่งตายแน่ๆ

     เอาคนจำนวนมากมากดดันในหลวงเรา

     เฮ้อออตาสีตาสาไม่มีความรู้ก้อทำ

     สงสารในหลวงจังเลย ที่ต้องมาเจอกะคนเลวๆอย่างนี้

ถึงทุกคนที่อ่านสเปซนี้

 

 

 

ไม่รู้มีใครสงสัยป่าวว่าทำไมพี่ไม่ค่อยได้เขียนสเปซ

 

 

จะมาเล่าแจ้งแถลงไข

 

 

คือโดยปกติที่เขียนสเปซ  ได้  มันต้องมีอารมติสๆๆหน่อยอ่า

 

ซึ่งร้อยปีพันวันจะโผล่มาซักครั้งนึง

 

 

 

 

ตอนนี้ยังไม่มี

 

เลยยังไม่ได้เขียนนนนนนนน

 

 

 

 

ตอนนี้เลยไม่ได้อัพนะ

 

 

ไว้ติสเมื่อไหร่อัพเมื่อนั้น

 

อิอิ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อคืนก่อนนอนนั่งดูข่าวตามปกติ

แล้วอยู่ๆๆก้อคิดเรื่องนึงได้

จากตอนที่ข่าวเค้าเอาพาดหัวข่าวขึ้นให้ดู

 

ประเทศนี้เปนอะไรเนี่ยยยยยยยยยยย

พาดหัวข่าวทุกฉบับมีแต่เรื่องแย่ๆๆๆ

ฆ่ากันตายบ้าง  ข่าวไร้สาระด่ากันต่อยกันในสภาบ้าง

ข่มขื่นบ้าง   ดูแล้วโคตรที่จะประเทืองปัญญาอันน้อยนิดของกรูเลย

ที่ข่าวดีๆไม่แอบไว้หน้าต่อๆไปเล็กๆ

ก้อซุกเปนมุมอยู่ที่หน้าหนึ่ง   เห้อออออออออออออออ

 

ข่าวดารากที่ทะเลาะกันบ้าง  แอบถ่ายคลิปหลุด

หรือเดินกะผู้ชาย โอ้แม่เจ้ารูปใหญ่แทบจะครึ่งหน้าในหน้าบันเทิง

มีสาระมากครับพี่น้องงง

 

ละครไทยอีก  เห้ออออออออ

มีแต่เรื่องน้ำเน่าทั้งน้านนนนนนนนนนน

ถ้าไม่เหนว่านางเอกสวยนะกูไม่ดูหรอกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

รายการที่ใช้ปัญญาดีๆๆก้อเริ่มหมดไป

หรือเอาไปอยู่เวลาที่กรูดูไม่ได้ เซงมากมายยยย

เฮ้อออออออออออออออ

 

แล้วอย่างนี้จะอยากให้พวกวัยรุ่นติดตามข่าวสารบ้านเมืองได้อย่างไร

 

 

 

จิงๆแล้วประเทศนี้มีเรื่องดีๆๆอีกมากมาย

วิงวอนให้คนทำสื่อช่วยเอามาทดแทนมันได้ไหม

ข่าวเดกไทยไปคว้าเหรียญโอเลมปิก

เอาพาดใหญ่สุดแบบข่าวทะเลาะกันในสภา หรือฆ่ากันตายบ้าง

จะได้อ่านแล้วเจริญหูเจริญตาบ้างงงง

 

 

 

ปล.ถึงข่าวแม่งจะน่าเบื่อไงก้อตามมันก้อมีประโยค ควรดูนะจ๊ะทุกคน

ไม่เคยคิดว่าจะเหนื่อยขนาดนี้มานานแล้ว

บางสิ่งบางอย่างที่เราพยายามทุ่มเท

บางสิ่งบางอย่างที่เรามีประสบการณ์

บางสิ่งบางอย่างที่เราแสดงออกว่ารัก

มาวันๆนึงกลับรู้สึกว่ามันไม่ค่อยมีความหมายเลย

 

แต่ยังโชคดี  ยังมีหลายๆคนคิดเหมือนกัน

แต่ยังโชคดี  ยังมีคนรักกันให้เหน

แต่ยังโชคดี  ที่คนเหล่านั้นยังอยู่ข้างๆกาย

มันเลยทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างจบลงด้วยดี

แต่สำหรับเรารู้สึก................เหนื่อย

 

อยากให้เราได้อยู่กันอย่างสองสามเดือนนี้

คงเหงาน่าดูที่ไม่ได้ทำอะไรตอนบ่ายๆนอกจาทำแลป

คงเหงาน่าดูที่ไม่ได้เจอคนที่รักและสนิทกัน

คงเหงาน่าดูที่ต้องอยู่คนเดียว

คงเหงาน่าดูเพราะยังคิดถึงกันเสมอ

 

ทุกสิ่งทุกอย่างมีเริ่มต้นก้อต้องสิ้นสุด

สาบาน สัญญากะตัวเองไว้แล้ว

ไม่ว่าใครที่ไหน  เราจะรักเพียงใด

หรือจะมีอิทธิผลต่อชีวิตเราแค่ไหน

คงหยุดมันไม่ได้แล้วแหละ

เพราะบางสิ่งบางอย่างที่มันเคยเริ่มต้นนี้

คงจะจบลงไปแล้ว

 

ขอบคุณเอ็ม พิ้งกี้ที่คอยช่วยดูแลและเปนเสาหลักให้บ้านนี้

ขอบคุณแพท โอม ต้น ป๋อม บอลสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้กันและทำให้บ้านนี้มา

ขอบคุณเก้ มุก วิด หนุ่ม แจน เพียว เซียม เอม ยู้ คิ่น นัดสำหรับความสุขทุกครั้งที่เราได้เจอกัน

ขอบคุณปีสามทุกคนที่จุดไฟทำให้พี่กลับมาทำบ้านที่มีความสุขอีกครั้ง

ขอบคุณแพรว บีที่มาให้กะลังใจเสมอ

ขอบคุณชับ ไกด์ รุด ช้วน เบียร์ที่ยังอยู่บ้านนี้

 

ขอบคุณน้อง กวาง ปลาบู่ สำหรับความรักที่มีต่อบ้านดังเช่นพี่มี

ขอบคุณสิงห์ ปิ่นพ่อบ้านแม่บ้านปีนี้

ขอบคุณเซี่ย แม็ก เอิร์ท เกรท ใหม่ วี ป๊อกที่มาทำบ้านมาสนุกด้วยกัน

ขอบคุณลูกตาลน้องรัก ลูกเกด สำหรับกะลังใจที่มีให้มาตลอด

ขอบคุณบี สำหรับทุกอย่างแค่ได้เหนว่ายิ้มก้อมีแรงอีกเยอะแล้ว

ขอบคุณทราย อีฟ ไนซ์ เปิ้ล กวาง วิน มาร์ท ธง จุ้ย โฟน น้ำ และน้องๆทุกคนสำหรับปีนี้

 

ขอบคุณแอม อาย ปอนด์ที่มาวันเสาร์คิดถึงน้องรักทั้งสามมาก

ขอบคุณนุ้ย แอน โอ๋ เชษ เมฆ พัด และน้องๆ 47คนอื่นๆที่พี่ทำบ้านในปีแรก

ยังคิดถึงกันอยู่เสมอ

ขอบคุณโมเม เจี๊ยบ รส อุ้ยที่มาเปนน้องในปี48 ถึงไม่ได้เจอกันแต่พี่ยังคิดถึงเราสองคน แระจำเราได้เสมอ

 

ขอบคุณจูนเพื่อนรักที่ลากเรามาอยู่บ้านนี้

ขอบคุณเนต ก้อง เจมส์ นุ่น เม โอ๊ตที่ตอนนั้นช่วยกันทำบ้านตลอดเวลา

ขอบคุณพี่พลอย พี่ปุ้ม พี่เบิน พี่หญิง พี่วิว พี่อู๋ พี่คิม พี่ท๊อป พี่เจน พี่ยุ้ย พี่กิต

พี่ปิ พี่เล็ก พี่เบีย พี่ตุ๊ยสำหรับการดูแลน้องบ้านคนดีอย่างดีตลอดมา คิดถึงพี่ๆเสอครับ

ขอบคุณเพลงสันทุกเพลง เกมทุกเกมส์ ตลอดเวลาที่อยู่ที่บ้านเพราะมันทำให้สนุขและรู้จักคนมากขึ้น

ขอบคุณบ้านคิดส์สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างตลอดมาที่ทำให้เรามีความสุขจนทุกวันนี้

 

 

 

 

 

 

 

ขอโทดทุกคนกับทุกๆสิ่ง

รู้สึกจิงๆนะว่าเพราะเราทำให้มันยอกขนาดนี้

หมดแรงแล้วขอพักนะ  คงเกษียณเลยด้วยแหละ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" หวังแค่เพียงเธอ  มีใจให้ซักหน่อย

  เฝ้าแต่รอคอย เพียงเธอบอกรักมา

  สุขใจยิ่งนัก ที่ชั้นได้เพียงแค่มองตากะเธอ

  ก้อสุขสุดหัวใจ โอ้ว เย่"

 

 

ฝนเปนหยดน้ำที่เกิดจากไอน้ำที่รวมกันหนาแน่นจนเปนเมฆ

ไปกระทบความเยนแล้วคลายความร้อนออกมา

เกิดการควบแน่นเปน หยดน้ำเล็กๆๆ  ตกมาจากฟากฟ้า

แต่ข้างบนจะรู้ไหมนะว่าฝนที่ตกลงมา

ทำให้เกิดสิ่งต่างๆมากมายนัก

ทั้งอารมสุข  เศร้า  เหงา  เบื่อ   เซ็ง

 

ฝน  ทำให้โลกร้อนๆเย็นลง

ฝน  ทำให้สิ่งรอบๆตัวดูสดชื่นแจ่มใส

ฝน  ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างเปียก

ฝน  ทำให้คนเราต้องพกร่มเวลาไปไหนมาไหน

ฝน  ทำให้เด็กนักเรียนเล็กๆต้องพกเสื้อกันฝน (คิดแล้วอยากใส่อีก)

ฝน  ทำให้เด็กๆที่ออกมาเล่นน้ำฝนสนุกสนาน

ฝน  ทำให้ช่วยทำให้วัฐจักรน้ำสมบูรณ์

ฝน  ทำให้ต้นไม้ใบหญ้าต่างๆเจริญงอกงาม

 

ฝน  ทำให้คนเราขี้เกียจตื่นนอนตอนเช้า

ฝน  ทำให้เสื้อผ้าที่ตากไว้  ไม่แห้ง

ฝน  ทำให้ไม่ต้องรดน้ำต้นไม้

ฝน  ทำให้ต้นถั่วของเรา  อาจจะเน่าตาย

ฝน  ทำให้รู้สึกกลัวถ้าต้องนั่งมอเตอร์ไซด์

ฝน  ทำให้ต้องเดินทุกย่างก้าวอย่างระมัดระวัง

 

ฝน  ทำให้รู้สึกนึกถึงคนที่เรารัก

ฝน  ทำให้เกิดอารมโรแมนติกเวลาหลบฝนด้วยกัน

ฝน  ทำให้มีโอกาสเดินใต้ร่มคันเดียวกะคนๆนั้น

ฝน  ทำให้ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันนานขึ้นเพราะกลับบ้านไม่ได้

ฝน  ทำให้แมนเมื่อเราถอดเสื้อคลุมนอกให้เขาใส่

ฝน  ทำให้คู่รักได้เช็ดหัวของกันแระกันให้แห้ง

 

ฝน  ทำให้เกิดความรู้สึกหมองหม่น

ฝน  ทำให้รู้สึกเหงา  เวลาที่เธอไม่ได้อยู่

ฝน  ทำให้มีโอกาสเปนพระเอกมิวสิควีดีโอ เมื่อเส้าใจ

ฝน  ทำให้ความเหงาที่มีมันมากขึ้น

ฝน  ทำให้คนที่ต้องอยู่คนเดียว  เปลี่ยวใจกว่าเดิม

ฝน  ทำให้ทุกอย่างดูมืดคลื้ม  และเบลอ เหมือนใจเรา

 

 

หวังว่าฝนที่ตกลงมาจะทำให้ใจเราเยนขึ้น

เหมือนๆกับทำให้อากาศร้อนๆเยนลง

หวังว่าน้ำฝนคงชะล้างสิ่งแย่ๆไปจากเรา

และหวังว่าฟ้าหลังฝนที่สดใส่จะรอเราอยู่....เมื่อฝนผ่านพ้นไป